الدعاء، ضَبّىـ به نقل از ابو الغُصَين طايى ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله نماز مى خواند كه شنيد مردى پشتِ سرش نماز مى خواند و مى گويد: بار خدايا! دنيا را چنان كه خود مى بينى، به من بنمايان. چون پيامبر صلى الله عليه و آله نمازش را تمام كرد، فرمود: «چه كسى بود دعا مى كرد؟»، مرد گفت: من. فرمود: «خداوند، دنيا را آن گونه نمى بيند كه تو آن را مى بينى. پس، هر گاه خواستى درخواست كنى، بگو: بار خدايا! دنيا را آن گونه كه بندگان شايسته ات مى بينند، به من بنمايان».

امام على عليه السلام:من گفتم: بار خدايا! مرا محتاج اَحَدى از خَلقت مگردان. پيامبر خدا فرمود: «اى على! چنين مگو؛ زيرا هيچ كس نيست، مگر آن كه به مردم، نيازمند است». گفتم: پس چه بگويم، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «بگو: بار خدايا! مرا نيازمند بَدانِ آفريدگانت، قرار مده». گفتم: اى پيامبر خدا! اينان چه كسانى هستند؟ فرمود: «كسانى كه هر گاه دهند، منّت نهند و هر گاه ندهند، بد گويند».

امام على عليه السلام:روزى (پيامبر صلى الله عليه و آله)نشسته بود و از مردى از يارانش جويا شد. گفتند: اى پيامبر خدا! او از رنجورى، مانند جوجه بى پَر شده است. پيامبر صلى الله عليه و آله نزد او رفت و ديد كه از شدّت بيمارى، چون جوجه شده است. فرمود: «زمانى كه تن درست بودى، دعايى مى كردى؟». مرد گفت: آرى. مى گفتم: پروردگارا! هر كيفرى كه مى خواهى در آخرت با آن مرا مجازات كنى، در همين دنيا برايم قرار ده. پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «چرا نگفتى: بار خدايا! در دنيا و آخرت، به ما نيكى عطا فرما و از عذاب آتش، نگاهمان بدار؟». مرد، اين را گفت و در دَم، بهبود يافت و تن درست، از جا برخاست و با ما بيرون آمد.

صحيح مسلمـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر خدا، به عيادت مردى از مسلمانان رفت كه مانند جوجه، زار و نزار شده بود. به او فرمود: «آيا قبلاً دعايى مى كرده اى يا از خدا چيزى مى خواسته اى؟». گفت: آرى. مى گفتم: بار خدايا! هر كيفرى كه در آخرت مى خواهى به من برسانى، در همين دنيا برسان. پيامبر خدا فرمود: «سبحان اللّه! تو طاقت آن را ندارى. چرا نگفتى: بار خدايا! در دنيا و آخرت، به ما نيكى عطا فرما و از عذاب آتش، نگاهمان بدار؟». سپس، برايش دعا كرد و خداوند، شفايش بخشيد.