حسين بن حسن حسنى رحمه الله و على بن محمد بن عبداللّه هر دو روايت كرده اند، از ابراهيم بن اسحاق اَحْمر، از عبدالرّحمان بن عبداللّه خزاعى، از نصر بن مُزاحم، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«چون دختر يزدجرد به نزد عمر آمد، همه دختران باكره اى كه در مدينه بودند، به جهت تماشاى او بر در و بام دويدند، و چون داخل مسجد مدينه گرديد، مسجد از نورِ روى او روشن شد. چون عمر به جانب او نظر كرد، روى خود را پوشيد و گفت: اوف بى روز بادا هُرمز (يعنى: زندگى بر هرمز حرام باشد كه فرزندش اسير تو گردد، و تو خواسته باشى كه او را ببينى). عمر گفت كه: آيا اين دختر مرا دشنام مى دهد؟ و خواست كه او را اذيّت كند، امير المؤمنين عليه السلام به عمر فرمود كه: تو را نمى رسد كه با او اين نوع