پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در بيان علّت ناميده شدنش به داعى (دعوتگر) ـ: و امّا داعى، بدان سبب است كه من مردم را به دين پروردگارم عز و جل دعوت مى كنم.

امام على عليه السلام:خدا رحمت كند انسانى را كه حُكم (فرمان حكيمانه اى) را شنيد و پذيرا شد، و به راه راست فرا خوانده شد و [بدان] نزديك گشت، و كمربند راه نمايى را گرفت و رهايى يافت.

امام على عليه السلام:[پيامبر صلى الله عليه و آله] چشمِ دلِ شخص خردمند است كه با آن، پايان كار خويش را مى بيند و نشيب و فراز آن را مى شناسد. دعوت كننده اى است كه فرا مى خواند و سرپرستى است كه سرپرستى مى كند. پس دعوتگر را اجابت نماييد و از سرپرست، پيروى كنيد.

امام على عليه السلام:منزّهى تو، اى كه آفريدگار و معبودى! تو براى آن كه آفريدگانت از آزمايش تو سربلند به در آيند، سرايى [به نام آخرت]آفريدى و در آن، خوان گسترده اى از آشاميدنى و خوردنى و همسران و خدمتكاران و كاخ ها و نهرها و كشتزارها و ميوه ها قرار دادى. آن گاه، دعوت كننده اى فرستادى كه به سوى اين سرا فرا خوانَد؛ اما مردم نه دعوت كننده را اجابت كردند و نه به آنچه آنان را ترغيب كردى، رغبت ورزيدند و نه به آنچه تشويقشان كردى، اشتياق نشان دادند؛ بلكه به لاشه اى روى آوردند كه با خوردن آن، رسوا گشتند و در دوست داشتن آن، هم داستان شدند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در بيان علّت ناميده شدن او به داعى (دعوتگر) ـفرمود: و امّا داعى، بدان سبب است كه من مردم را به دين پروردگارم عزّ و جلّ دعوت مى كنم.

امام على عليه السلام:خدا رحمت كند انسانى را كه حُكم (فرمان حكيمانه اى) را شنيد و پذيرا شد و به راه راست فرا خوانده شد و [بدان]نزديك گشت و كمربند راهنمايى را گرفت و رهايى يافت.

امام على عليه السلام:شما به موضوع روشن و آشكارى فرا خوانده شده ايد. بنا بر اين، تنها آن كس آن را نمى شنود كه ناشنواست و تنها آن كس نمى بيندش كه نابيناست.

امام على عليه السلام:خدايتان رحمت كناد، بر طبق نشانه هايى آشكار عمل كنيد؛ زيرا كه راه روشن است و شما را به سراى سلامت فرا مى خواند.

امام على عليه السلام:و چشمِ دلِ شخص خردمند است كه با آن پايان كار خويش را مى بيند و نشيب و فراز آن را مى شناسد. دعوت كننده اى است كه فرا مى خواند و سرپرستى است كه سرپرستى مى كند. پس، دعوتگر را اجابت نماييد و از سرپرست پيروى كنيد.

امام على عليه السلام:بدانيد كه اين دنيايى كه شما آرزومند و مشتاق آنيد و آن شما را گاه ناخشنود و گاه خشنود مى سازد، سراى شما و سرمنزلى نيست كه براى آن آفريده يا به آن فرا خوانده شده باشيد. پس، خوبى هايش را به خاطر برحذر داشتن هايش و طمع هايش را به خاطر ترساندن هايش رها كنيد و در آن به سوى سرايى بشتابيد كه بدان فرا خوانده شده ايد.