الإرشاد:هنگامى كه شمر بن ذى الجوشن، شجاعت حسين عليه السلام را ديد، سواران را فرا خواند و در پشتِ پيادگان قرار گرفتند و به تيراندازان، فرمانِ تير داد. آنان، او را تيرباران كردند و از فراوانىِ تيرها، مانند خارپشت شده بود. امام عليه السلام، عقب كشيد و آنان در برابرش موضع گرفتند.

مثير الأحزان:هنگامى كه حسين عليه السلام از شدّت جراحات، زمينگير شد و ديگر توانِ حركت نداشت، شمر، فرمان داد كه او را تيرباران كنند.

الفتوح:تيرها از هر سو به طرف حسين عليه السلام مى آمدند و به گلو و سينه او مى خوردند و او مى فرمود: «اى امّت بدكار! چه بد جانشينانى براى محمّد، در ميان امّت و خاندانش بوديد. هان! شما پس از من، ديگر از كُشتن هيچ بنده اى از بندگان خدا، هراس نخواهيد داشت؛ بلكه چون مرا كُشتيد، كُشتن هر كس ديگرى بر شما، گران نخواهد بود و ـ به خدا سوگند ـ اميد مى برم كه خدا، مرا با خوارى شما، گرامى بدارد و انتقام مرا از شما، به گونه اى كه نمى دانيد، بگيرد».

تاريخ الطبرىـ به نقل از سعد بن عُبَيده ـ: حسين عليه السلام، جلو آمد و با نمايندگان ابن زياد، گفتگو كرد. گويى اكنون به رَداى خط دارِ او مى نگرم. هنگامى كه با آنان، سخن گفت، باز گشت. مردى از قبيله بنى تميم ـ كه به او عمر طُهَوى مى گفتند ـ، تيرى به سوى او انداخت. گويى اكنون آن تير را مى بينم كه ميان شانه هايش به ردايش آويخته است.

المناقب، ابن شهرآشوب:تيرها در زره امام عليه السلام مانند خار در پوستِ خارپشت شده بود. نيز روايت شده كه همه آنها، از رو به رو به او اصابت كرده بود. عَونى [در اين باره] مى گويد: اى تيرهاى تقسيم شده در خون فرزند مصطفىكه در همه پيكرش فرو رفته ايد! و اى نيزه هاى فرو رفته در پهلوى فرزند پيامبركه از بسيارى، به هم چسبيده ايد!