باب در بيان طائفة مرجون لامراللّه ، كه ترجمه آن بيايد
2 حدیث
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ، عَنْ مُوسَى بْنِ بَكْرٍ، عَنْ زُرَارَةَ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام فِي قَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللّهِ» قَالَ:«قَوْمٌ كَانُوا مُشْرِكِينَ، فَقَتَلُوا مِثْلَ حَمْزَةَ وَ جَعْفَرٍ وَ أَشْبَاهَهُمَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ، ثُمَّ إِنَّهُمْ دَخَلُوا فِي الْاءِسْلَامِ، فَوَحَّدُوا اللّهَ، وَ تَرَكُوا الشِّرْكَ، وَ لَمْ يَعْرِفُوا الْاءِيمَانَ بِقُلُوبِهِمْ، فَيَكُونُوا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ، فَتَجِبَ لَهُمُ الْجَنَّةُ؛ وَ لَمْ يَكُونُوا عَلى جُحُودِهِمْ، فَيَكْفُرُوا، فَتَجِبَ لَهُمُ النَّارُ؛ فَهُمْ عَلى تِلْكَ الْحَالِ: إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ، وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از موسى بن بكر، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «وَاخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِاَمْرِ اللّهِ» ۱؛ يعنى:«و گروهى ديگراز متخلّفان، باز داشته شدگان و به تأخير افتادگانند، كه حكم ايشان، موقوف است براى نزول فرمان خدا درباره ايشان». و گفت كه: آن حضرت فرمود كه: «ايشان، گروهى هستند كه مشرك بودند. پس مثل حمزه سيّدالشهدا و جعفر طيّار و امثال ايشان را از مؤمنان ـ رحمة اللّه عليهم ـ، كشتند. بعد از آن، ايشان در دين اسلام داخل شدند، و خداى عز و جل را به يگانگى پرستيدند، و شرك را ترك كردند، و به دل هاى خود، ايمان را نشناختند كه از جمله مؤمنان باشند، و به اين سبب، بهشت از براى ايشان واجب شود، و بر انكار خويش نبودند كه كافر
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَسَّانَ، عَنْ مُوسَى بْنِ بَكْرٍ الْوَاسِطِيِّ، عَنْ رَجُلٍ، قَالَ:
قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عليه السلام:«الْمُرْجَوْنَ قَوْمٌ كَانُوا مُشْرِكِينَ، فَقَتَلُوا مِثْلَ حَمْزَةَ وَ جَعْفَرٍ وَ أَشْبَاهَهُمَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ، ثُمَّ إِنَّهُمْ بَعْدَ ذلِكَ دَخَلُوا فِي الْاءِسْلَامِ، فَوَحَّدُوا اللّهَ وَ تَرَكُوا الشِّرْكَ، وَ لَمْ يَكُونُوا يُؤْمِنُونَ، فَيَكُونُوا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ، وَ لَمْ يُؤْمِنُوا؛ فَتَجِبَ لَهُمُ الْجَنَّةُ، وَ لَمْ يَكْفُرُوا؛ فَتَجِبَ لَهُمُ النَّارُ، فَهُمْ عَلى تِلْكَ الْحَالِ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللّهِ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از على بن حسّان، از موسى بن بكر واسطى، از مردى كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه:«طائفه مُرْجَوْنَ لِاَمْرِ اللّهِ، گروهى هستند كه مشرك بودند. پس مثل حمزه و جعفر و امثال ايشان را ـ رحمة اللّه عليهم ـ از مؤمنان، كشتند. و بعد از آن، در دين اسلام داخل شدند، و خداى عز و جل را به يگانگى پرستيدند، و شرك را ترك كردند. و مؤمن نبودند و ايمان نياوردند، كه بهشت از براى ايشان واجب باشد، و كافر نبودند، كه آتش دوزخ از براى ايشان واجب باشد. پس ايشان، بر اين حال، به تأخير افكنده شدگانند از براى فرمان خداى عز و جل، تا درباره ايشان، به چه امر فرمايد».