باب در بيان حال كسى كه مردم را عيب مى كند

على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما، از سهل بن زياد و هر دو، از ابن ابى نجران، از عاصم بن حميد، از ابو حمزه ثمالى، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه شتابان ترين خوبى ها از روى ثواب، نيكى است. و به درستى كه شتابان ترين بدى ها از روى عذاب، ظلم و ستمكارى است. و مرد را همين عيب بس است كه از مردم ببيند، آنچه را كه نسبت به خود از آن كور باشد و بر او پوشيده باشد، يا مردم را سرزنش كند، به آنچه خود نتواند كه آن را ترك كند، يا آنكه همنشين خود را برنجاند، به آنچه به كارش نيايد».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن نعمان، از ابن مسكان، از ابو حمزه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از حضرت على بن الحسين عليهماالسلامكه مى فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: مرد را همين عيب بس است، كه از مردم ببيند، آنچه را كه بر او پوشيده باشد، و نسبت به خود از آن كور باشد، و آنكه همنشين خود را برنجاند، به آنچه به كارش نيايد».

محمد بن يحيى، از حسين بن اسحاق، از على بن مهزيار، از حمّاد بن عيسى، از حسين بن مختار، از بعضى اصحاب خويش، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«مرد را همين عيب بس است، كه بشناسد از عيب هاى مردمان، آنچه را كه از امر خودش بر او پوشيده باشد، يا كارى را بر مردم عيب كند، كه خود در آن باشد و نتواند كه از آن به سوى غير آن منتقل شود، يا همنشين خود را برنجاند، به آنچه به كارش نيايد».

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از ابو عبد الرحمان اعرج و عمر بن ابان، از ابو حمزه، از امام محمد باقر و حضرت على بن الحسين عليهم السلام روايت كرده است كه فرمود:«به درستى كه شتابان ترين خوبى ها از روى ثواب، نيكى و نيكوكارى است، و شتابان ترين بدى ها از روى عذاب، ظلم و ستمكارى است. و مرد را همين عيب بس است، كه در عيب هاى غير خود نظر كند، و ببيند آنچه را كه بر او پوشيده باشد از عيب هاى خودش، يا همنشين خود را برنجاند، به آنچه به كارش نيايد، يا مردم را نهى كند، از آنچه خود نتواند كه آن را وا گذارد».