حدیث دربارهباب در بيان اشاره و نصّ بر حضرت ابوالحسن على بن موسى الرضا عليه السلام

أَحْمَدُ بْنُ مِهْرَانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ وَ إِسْمَاعِيلَ بْنِ عَبَّادٍ الْقَصْرِيِّ جَمِيعاً، عَنْ دَاوُدَ الرَّقِّيِّ، قَالَ:قُلْتُ لِأَبِي إِبْرَاهِيمَ عليه السلام: جُعِلْتُ فِدَاكَ، إِنِّي قَدْ كَبِرَ سِنِّي، فَخُذْ بِيَدِي مِنَ النَّارِ. قَالَ: فَأَشَارَ إِلَى ابْنِهِ أَبِي الْحَسَنِ عليه السلام، فَقَالَ: «هذَا صَاحِبُكُمْ مِنْ بَعْدِي».

احمد بن مهران روايت كرده است از محمد بن على، از محمد بن سنان و اسماعيل بن عَبّاد قصرى و هر دو از داود رَقّى كه گفت: به خدمت امام موسى كاظم عليه السلام عرض كردم كه: فداى تو گردم! پير شده ام و سالَم بسيار شده، پس مرا دستگيرى فرما از آتش دوزخ. داود مى گويد كه: حضرت به جانب پسرش امام رضا عليه السلام اشاره نمود و فرمود:«اينك صاحب و امام شما است بعد از من».

کلیدواژه‌ها تتمه کتاب حجت باب در بیان اشاره و نص بر حضرت ابوالحسن علی بن موسی الرضا علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از حسين بن نعيم صحّاف روايت كرده است كه گفت: من و هشام بن حكم و على بن يقطين در بغداد بوديم، پس على بن يقطين گفت كه:در خدمت حضرت امام موسى كاظم عليه السلام نشسته بودم كه پسرش على عليه السلام، بر آن حضرت داخل شد. بعد از آن، حضرت كاظم عليه السلام به من فرمود كه: «اى على بن يقطين، اينك على، سيّد فرزندان من است. و بدان كه من كُنيت خود را كه ابوالحسن است، به او بخشيدم». هشام بن حكم كف دست خود را بر پيشانى خود زد و گفت: واى بر تو! چه گفتى؟ على بن يقطين گفت: به خدا سوگند كه! از آن حضرت شنيدم، چنانچه گفتم. هشام گفت كه: آن حضرت تو را خبر داده است كه امر امامت بعد از او، در حضرت امام رضا عليه السلام قرار دارد. احمد بن مهران، از محمد بن على، از حسين بن نعيم صحّاف روايت كرده است كه گفت: در نزد حضرت امام موسى عليه السلام بودم. و كلينى رضى الله عنه فرموده كه در نسخه صفوانى است كه گفت: بودم من، و مثل آنچه را كه گذشت، ذكر نمود.

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از معاوية بن حكيم، از نُعيم قابوسى، از امام موسى كاظم عليه السلام كه فرمود:«پسرم، على بزرگ ترين فرزندان من و نيكوكارترين ايشان در نزد من و محبوب ترين ايشان است به سوى من (كه او را از همه ايشان دوست تر مى دارم) و او با من در جفر نظر مى كند، و در آن نظر نكرده، مگر پيغمبر، يا وصىّ پيغمبرى».

حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از احمد بن محمد بن عبداللّه، از حسن، از ابن ابى عمير، از محمد بن اسحاق بن عمّار روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام موسى كاظم عرض كردم كه: آيا مرا رهنمايى نمى فرمايى به سوى كسى كه دين خويش را از او فرا گيرم؟ فرمود كه:«همين پسر من على. به درستى كه پدرم دست مرا گرفت و مرا برد تا در روضه رسول خدا صلى الله عليه و آله داخل كرد، پس فرمود كه: اى فرزند عزيز من! به درستى كه خداى عزّوجلّ فرموده كه: «إنّى جاعِلٌ فى اْلأَرْضِ خَليفَةً» بقره، 30.، يعنى: «به درستى كه من قرار دهنده ام در زمين كسى را كه نائب من باشد» (در رواج دادن حقّ و ذليل گردانيدن باطل). و خداى عزّوجلّ هرگاه سخنى را بفرمايد به آن وفا مى فرمايد».

احمد بن ادريس، از محمد بن عبدالجبّار، از حسن بن حسين لؤلؤى، از يحيى بن عمرو، از داود رَقّى روايت كرده است كه گفت: به خدمت حضرت امام موسى كاظم عليه السلام عرض كردم كه: سالَم بسيار شده و استخوانم باريك گرديده و از پدرت سؤال كردم از امام بعد از آن حضرت، پس مرا خبر داد كه: تويى و تو نيز مرا خبر ده كه امام بعد از تو كيست؟ حضرت فرمود كه:«همين ابوالحسن (كه مسمّى است به) رضا عليه السلام».

احمد بن مهران، از محمد بن على، از زياد بن مروان قندى ـ كه از طايفه واقفيّه بود ـ روايت كرده است كه گفت: داخل شدم بر امام موسى كاظم عليه السلام، و پسرش ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام، در نزد آن حضرت بود. حضرت كاظم عليه السلام، به من فرمود كه:«اى زياد، اين پسرم فلانى، نامه او نامه من و سخن او سخن من و فرستاده او فرستاده من است، و آنچه بگويد، گفته گفته اوست».

احمد بن مهران، از محمد بن على، از محمد بن فضيل روايت كرده است كه گفت: حديث كرد مرا مخزومى و مادر او، از فرزندان جعفر بن ابى طالب عليه السلام بود و گفت كه: امام موسى كاظم عليه السلام به طلب ما فرستاد و ما را جمع فرمود، بعد از آن به ما فرمود كه:«آيا مى دانيد كه شما را براى چه طلب كردم؟» عرض كرديم: نه. فرمود كه: «شاهد باشيد كه همين پسرم، وصىّ من است، و به امر من قيام خواهد نمود، و خليفه من است بعد از من. هر كه او را نزد من طلبى باشد، آن را از همين پسرم بگيرد و هر كه را نزد من وعده اى باشد، وفاى به آن را از او طلب كند، و هر كه را دسترس ملاقات من نباشد و خود نتواند كه به نزد من آيد، مرا ملاقات نكند، مگر به نامه خويش كه نامه به نزد من فرستد» (و مى تواند كه معنى اين باشد كه: نامه اى به خدمت حضرت امام رضا عليه السلام فرستد، و دور نيست كه اين معنى ظاهرتر باشد).

احمد بن مهران روايت كرده است از محمد بن على، از محمد بن سنان و على بن حكم، و هر دو از حسين بن مختار كه گفت: تخت هايى الواح. چند از امام موسى كاظم عليه السلام به سوى ما بيرون آمد، و آن حضرت در حبس هارون بود و بر آنها نوشته بود كه:«وصيّت من به سوى بزرگ ترين فرزندانم، اين است كه چنين كند و چنين كند، و فلان كس را چيزى مده تا تو را ملاقات كنم، يا خدا مرگ را بر من قضا كند» (و حكم فرمايد كه بميرم).

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از عبداللّه بن مغيره، از حسين بن مختار كه گفت: بيرون آمد به سوى ما از جانب امام موسى كاظم عليه السلام در بصره الواحى (تخت هايى) چند، كه در آنها نوشته بود به سمت عرض:«وصيّت من به سوى بزرگ ترين فرزندانم آن است كه: به فلان كس، فلان قدر و به فلان كس، فلان قدر و به فلان كس، فلان قدر عطا شود، و به فلان كس چيزى عطا نشود تا خود بيايم، يا خدا مردن را بر من حكم فرمايد. به درستى كه خدا هر چه خواهد مى كند».