حدیث دربارهبابى كه در آن نكته ها و نتفه ها است از قرآن كه از نزد خدا فرود آمده

وَ بِهذَا الْاءِسْنَادِ، عَنْ عَبْدِ الْعَظِيمِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ الْحَسَنِيِّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«نَزَلَ جَبْرَئِيلُ عليه السلام بِهذِهِ الْايَةِ هكَذَا: «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ظَلَمُوا» آلَ مُحَمَّدٍ حَقَّهُمْ «لَمْ يَكُنِ اللّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِيَهْدِيَهُمْ طَرِيقاً إِلّا طَرِيقَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها أَبَداً وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللّهِ يَسِيراً» . ثُمَّ قَالَ: «يا أَيُّهَا النّاسُ قَدْ جاءَكُمُ الرَّسُولُ بِالْحَقِّ مِنْ رَبِّكُمْ» فِي وَلَايَةِ عَلِيٍّ «فَآمِنُوا خَيْراً لَكُمْ وَ إِنْ تَكْفُرُوا» بِوَلَايَةِ عَلِيٍّ «فَإِنَّ لِلّهِ ما فِى السَّماواتِ وَ مَا فِى الْأَرْضِ» ».
و به همين اسناد، از عبدالعظيم بن عبداللّه حسنى، از محمد بن فُضيل، از ابو حمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود:«جبرئيل عليه السلام اين آيه را همچنين فرود آورد: «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ وَظَـلَمُواْ» آل محمد حقهم «لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلَا لِيَهْدِيَهُمْ» طريق «طَرِيقًا إِلَا طَرِيقَ جَهَنَّمَ خَــلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا وَكَانَ ذَ لِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرًا» ۱» (و اين آيه در سوره نسا است و نظم آن چنين است كه: ان الذين ظلموا لم يكن تا آخر) و ترجمه آن چنانچه در قرآن و حديث است، اين است كه: «به درستى كه آنان كه كافر شدند و حقّ را پوشيدند و ستم كردند بر آل محمد عليهم السلام و حق ايشان را كه غصب كردند، نيست خدا كه بيامرزد ايشان را و نه آن كه راه نمايد ايشان را به هيچ راهى، مگر راه دوزخ، در حالتى كه جاويد باشند در آن و هميشه ساكن آن باشند و اين حكم دخول و خلود ايشان در دوزخ، بر خدا آسان است». و حضرت فرمود كه: «بعد از آن، فرموده است كه: «يَـأَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَآءَكُمُ الرَّسُولُ بِالْحَقِّ مِن رَّبِّكُمْ» فى ولاية على «فَـئامِنُواْ خَيْرًا لَّكُمْ وَإِن تَكْفُرُواْ» بولاية على «فَإِنَّ لِلَّهِ مَا فِى السَّمَـوَ تِ وَالْأَرْضِ» ۲ (و در قرآن، و الارْض بدون ما و فى است) ۳، يعنى: اى گروه مردمان، به درستى كه آمد شما را فرستاده اى به راستى و درستى از جانب پروردگار شما در باب ولايت على عليه السلام. پس بگرويد، گرويدنى كه بهتر است از براى شما. و اگر كافر شويد به ولايت على، پس به درستى كه از براى خداست آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است».
۱.نساء، 168 ـ 169.
۲.نساء، 170.
۳.نسخه فعلى، ما فى الارض است.

احادیث دیگر این موضوع

۸
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از حسين بن نُعيم صحّاف، روايت كرده است كه گفت: سؤال كردم از امام جعفر صادق عليه السلام از قول خدا: «فَمِنكُمْ كَافِرٌ وَ مِنكُم مُؤْمِنٌ» تغابن، 2. (كافر در قرآن، پيش از مؤمن است. اين نظر مترجم - رحمه اللّه - بر اساس نسخه موجود پيش وى بوده و بر اساس اين نسخه، آيه، مطابق با قرآن است. پس، يا اشتباه از راوى است، و مؤيد اين حديث است كه بعد از اين مى آيد، يا مضمون آيه مراد است، نه لفظ آن. و بعضى گفته اند كه اصل، آن است كه مؤمن بر كافر مقدم باشد؛ چنانچه در اين حديث واقع شده، ليكن مانع از وقوع آن در قرآن بر اين نظم، آن است كه اگر مؤمن را مقدّم مى داشت، لازم مى آمد كه لفظ، كافر مقارن لفظ جلاله واقع شود؛ زيرا كه در قرآن بعد از آنچه مذكور شد، مذكور است كه: «وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ» . و چون اين مانع در حديث برطرف شد، لفظ مؤمن را مقدم داشت؛ چنانچه اصل است. و من مى گويم كه: اگر مقصود اين قائل، بيان وجه تقديم و تأخير است به ابقاى اين لفظ بر قرآنيّت، غلط است و اگر مراد، بيان وجه آن است بعد از ادا كردن مضمون آيه و اختيار اين نظم و ترتيب، وجه وجيهى است؛ اگر تقديم كافر، به جهت كثرت و غلبه ايشان نباشد). و ترجمه آيه اين است كه:«اوست آن خدايى كه شما را آفريده، پس بعضى از شما كافرند و بعضى مؤمن». و حضرت فرمود كه: «خدا ايمان ايشان را به ولايت ما و كفر ايشان را به آن شناسانيد (يعنى: قبول كردن و قبول نكردن آن را نشانه ايمان و كفر ايشان قرار داد. و مى تواند كه معنى اين باشد كه خدا ايمان و كفر خلق را به ولايت ما شناخت) در روزى كه بر ايشان عهد و پيمان گرفت در صلب آدم و ايشان چون مورچگان ريزه» (يا ذرّات هوا بودند).