حدیث دربارهبابى كه در آن نكته ها و نتفه ها است از قرآن كه از نزد خدا فرود آمده
أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَسَّانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ عَمَّارِ بْنِ مَرْوَانَ، عَنْ مُنَخَّلٍ، عَنْ جَابِرٍ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:« «أَ فَكُلَّما جاءَكُمْ» مُحَمَّدٌ «بِما لا تَهْوى أَنْفُسُكُمُ» بِمُوَالَاةِ عَلِيٍّ «اسْتَكْبَرْتُمْ فَفَرِيقاً» مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ «كَذَّبْتُمْ وَ فَرِيقاً تَقْتُلُونَ» ».
احمد بن ادريس، از محمد بن حسّان، از محمد بن على، از عمّار بن مروان، از مُنَخّل، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:« «أَفَكُلَّمَا جَآءَكُمْ» محمّدَ «بِمَا لَا تَهْوَى أَنفُسُكُمُ» بمولاة على «اسْتَكْبَرْتُمْ فَفَرِيقًا» من آل محمّد «كذبتم وَ فَرِيقًا تَقْتُلُونَ» ۱» (و در قرآن أفكلما در صدر آيه موجود است ۲، و به جاى محمد، رسول و استكبرتم بدون فا و بموالاة على و من آل محمد ندارد). و ترجمه آنچه در كافى مذكور است، اين است كه: «آورد شما را محمد آنچه نفس هاى شما آن را خواهش ندارد؛ يعنى: دوستى ورزيدن با على. پس سركشى كرديد و امر و فرمان او را نبرديد. پس گروهى را از آل محمد صلى الله عليه و آله به دروغ نسبت داديد، و گروهى را كشته و مى كشيد».