حدیث دربارهباب در بيان معرفت و شناخت امام و وجوب رد كردن امر به سوى او
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ، عَنْ أَبَانٍ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ:قَالَ لِي أَبُو جَعْفَرٍ عليه السلام: «هَلْ عَرَفْتَ إِمَامَكَ؟» قَالَ: قُلْتُ: إِي وَ اللّهِ، قَبْلَ أَنْ أَخْرُجَ مِنَ الْكُوفَةِ، فَقَالَ: «حَسْبُكَ إِذاً».
محمد بن يحيى، از عبداللّه بن محمد، از على بن حكم، از ابوبصير روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام به من فرمود كه:«آيا امام خود را شناخته اى؟» عرض كردم: بلى، به خدا سوگند پيش از آن كه از كوفه بيرون روم. حضرت فرمود: «در اين هنگام تو را بس است».