اُمّ سِنان

العقد الفريدـ به نقل از سعيد بن ابى حذافه ـ: مروان بن حكم ـ كه فرماندار مدينه بود ـ، جوانى از خاندان ليث را به سبب جنايتى كه مرتكب شده بود، به زندان افكند. مادر بزرگ پدرىِ جوان كه امّ سنان، دختر خيثمه بن خراشه مَذحِجى بود، نزد مروان آمد و با وى درباره جوان، صحبت كرد. مروان با وى تندى كرد. زن، از پيش او نزد معاويه رفت. بر معاويه وارد شد و نَسَب خود را بيان كرد. معاويه او را شناخت و به وى گفت: آفرين، دختر خَيثمه! چه شد كه به سرزمين ما آمدى، حالْ آن كه به ياد دارم تو ما را بد مى گفتى و دشمنان ما را عليه ما تحريك مى كردى؟ اين سخنت يادت مى آيد: خفتگان دور شدند و چشمان من به خواب نمى روند و شب، غم ها را مى آورَد و مى بَرد. اى مَذحِجيان! وقت درنگ نيست. همّت كنيد كه دشمن، آل احمد