ابن ابى الحديد

شرح نهج البلاغة:چه بگويم درباره مردى كه دشمنان و كينه توزانش به فضلش اقرار كردند و نتوانستند مناقبش را انكار كنند و فضايلش را پنهان دارند؟ مى دانى كه بنى اميّه در شرق و غرب زمين، حاكميت اسلامى را به دست گرفتند و با همه حيله ها براى خاموش كردن نور او، برانگيختن مردم عليه او، و جعل عيب و بدى بر او كوشيدند و در همه منابر به لعنش پرداختند و ستايش كنندگانش را تهديد كردند؛ بلكه زندانى كردند و كشتند و مانع از نقل هر روايتى كه فضيلتى براى او داشت و يا نام او را بلند مى ساخت، شدند و حتّى از اين كه كسى فرزند خويش را به نام او بنامد، برحذر داشتند؛ امّا همه اينها جز باعث بلندى و برترىِ نامش نشد. او چون مُشك بود كه هر چه عطرش را مخفى دارند، پراكنده مى شود، و هر چه پنهانش كنند، بيشتر گسترش مى يابد، و

شرح نهج البلاغةـ در ذيل خطبه دوم ـ: اگر پرسيده شود كه مفهوم سخن آن حضرت كه فرموده است: «هيچ كس از اين امّت، به آل محمّد صلى الله عليه و آله قياس نمى شود و هيچ گاه، كسى كه نعمت آل محمّد صلى الله عليه و آله بر او ارزانى شده، با آنان مقايسه نمى شود»، چيست، گفته خواهد شد: چون بى ترديد، بخشنده نسبت به كسى كه به وى بخشيده شده است، برتر و بالاتر است و شكّى نيست كه آل محمد صلى الله عليه و آله و خاندان نزديك او از بين بنى هاشم و بويژه على عليه السلام، به همه مردم، نعمتى داده اند كه با هيچ چيزى قابل سنجش نيست و آن، فراخوانى و هدايت آنان به اسلام است. محمد صلى الله عليه و آله، گرچه با فراخوانى زبانى و عملىِ خود، مردم را هدايت كرد و خداوند متعال، به وسيله خود و فرشتگانش او را يارى رسانْد و بنابراين،