حدیث دربارهعبد الرحمان بن حَسّان

الكامل فى التاريخـ در يادكردِ كشته شدن حُجر بن عَدى و يارانش ـ: [معاويه] به عبد الرحمان بن حسّان گفت: اى برادر ربيعه! درباره على چه مى گويى؟ گفت: رها كن و از من مپرس كه به نفع توست. گفت: رها نمى كنم. پاسخ داد: گواهى مى دهم كه او از بسيارْ ياد كنندگانِ خداوند متعال بود؛ از فرمان دهندگان به حق، قيام كنندگان به قسط، و گذشت كنندگان از مردم بود. پرسيد: درباره عثمان چه مى گويى؟ گفت: او نخستين كسى بود كه درهاى ستمگرى را گشود و درهاى حق را بست. معاويه گفت: خود را كشتى! [عبد الرحمان] در پاسخ گفت: بلكه تو را كُشتم. در حالى كه قبيله ربيعه، در وادى نيست (يعنى [كسى نيست] كه وى را شفاعت كند). معاويه او را به سوى زياد فرستاد و به او فرمان داد كه وى را به بدترين شكل، بكُشد. زياد هم او را زنده به گور كرد.