عبد الرحمان بن خالد بن وليد
1 حدیث
وقعة صفّين عن الشعبي:ذَكَرَ مُعاوِيَةُ يَوما صِفّينَ. ثُمَّ قالَ عَبدُ الرَّحمنِ بنُ خالِدِ بنِ الوَليدِ: أما وَاللّهِ لَقَد رَأَيتُنا يَوما مِنَ الأَيّامِ وقَد غَشِيَنا ثُعبانٌ مِثلُ الطَّودِ ۱ الأَرعَنِ قَد أثارَ قَسطَلاً ۲ حالَ بَينَنا وبَينَ الاُفُقِ، وهُوَ عَلى أدهَمَ شائِلٍ، يَضرِبُهُم بِسَيفِهِ ضَربَ غَرائِبِ الإِبِلِ، كاشِرا عَن أنيابِهِ كَشرَ المُخدِرِ ۳ الحَرِبِ.
فَقالَ مُعاوِيَةُ: وَاللّهِ إنَّهُ كانَ يُجالِدُ ويُقاتِلُ عَن تِرَةٍ ۴ لَهُ وعَلَيهِ، أراهُ يَعني عَلِيّا. ۵
وقعة صفّينـ به نقل از شعبى ـ: روزى معاويه از صفّين ياد كرد. عبد الرحمان بن خالد ابن وليد گفت: سوگند به خدا، روزى از روزگار ما را ديدى كه اژدهايى چون كوهى عظيم و بلند، ما را فرا گرفته بود و غبارى به پا كرده بود كه بين ما و افق را پوشانده بود و او بر اسب سياه چابك، نشسته بود و با شمشير خود، چون زدن به شتر بيگانه، مى زد و دندان هايش را چون كمين كننده در بيشه، براى جنگ نشان مى داد.
معاويه گفت: سوگند به خدا، او تلاش مى كرد و مى جنگيد، در حمايت از خون هايى كه براى او يا عليه او ريخته مى شد.
[راوى مى گويد:] مرادشان، على عليه السلام بود.