دعاى امام عليه السلام ، هنگام آغاز پيكار

الإرشادـ از امام زين العابدين عليه السلام ـ: صبح [عاشورا]، چون حسين عليه السلام چشم گشود و لشكر [دشمن] را ديد، دستانش را بالا برد و گفت: «خداوندا! تو تكيه گاه من در هر سختى و اميد من در هر گرفتارى هستى. در هر حادثه اى كه براى من اتفاق افتاده، تو تكيه گاه و ساز و برگِ منى. بسى پريشانى كه دل، در آن سست مى شود و چاره، اندك مى گردد و دوست، انسان را وا مى گذارد و دشمن، شماتت مى كند و من، از سرِ رغبت به تو، نه ديگران، شكايتش را نزد تو آورده ام و تو در آن، برايم گشايش داده اى و آن را برطرف ساخته اى. تويى ولىّ هر نعمت و صاحب هر نيكى و نهايت هر مقصود».

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):چون حسين عليه السلام شبِ روزى را كه در آن شهيد شد، به صبح رساند، گفت: «خداوندا! تو تكيه گاه من در هر سختى و اميد من در هر گرفتارى هستى. تو مورد اعتماد منى، در هر چه بر من در آيد و تويى ولىّ هر نعمت و صاحب هر نيكى».