حدیث دربارهمصائب پيروان اهل بيت عليهم السلام

علل الشرائع بإسناده عن الإمام الحسين عليه السلام:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: مازِلتُ أنَا ومَن كانَ قَبلي مِنَ النَّبِيّينَ وَالمُؤمِنينَ مُبتَلَينَ بِمَن يُؤذينا، ولَو كانَ المُؤمِنُ عَلى رَأسِ جَبَلٍ لَقَيَّضَ ۱ اللّهُ عز و جللَهُ مَن يُؤذيهِ لِيَأجُرَهُ عَلى ذلِكَ. ۲

علل الشرائعـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «من و هر يك از پيامبران و مؤمنان پيش از من، هماره مبتلا به كسى بوده ايم كه ما را آزار مى داده است و اگر مؤمن بر قلّه كوهى هم باشد، خداوند عز و جلكسى را معيّن مى كند كه او را آزار برساند تا بر آن، پاداشش دهد».

۱.قيَّضَ اللّه ُ له كذا: أي قَدَّرَهُ (المصباح المنير: ص 521 «قيض»).

۲.علل الشرائع: ص 45 ح 3 عن عبد اللّه بن الحسن عن الإمام زين العابدين عليه السلام، بحار الأنوار: ج 67 ص 228 ح 38.

کلیدواژه‌ها حکمت های عقیدتی و سیاسی مقدمه گزیده معرفی کتاب حاضر حکمت ها +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

الخصالـ به سندش، از امام حسين عليه السلام، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «اى على! پيروان و يارانت را به ده ويژگى بشارت بده: نخست، حلال زاده بودن؛ دوم، نيكويىِ ايمانشان به خدا؛ سوم، محبّت خداى عز و جلبه ايشان؛ چهارم، گشادگىِ قبرهايشان؛ پنجم، [حركت كردن] نورى در پيشاپيش آنها در صراط؛ ششم، بر كنده شدن فقر از ميان چشم هايشان (چشم طمع ندارند) و بى نيازى در دل هايشان؛ هفتم، دشمنى خداى عز و جل با دشمنانشان؛ هشتم، در امان بودن از خوره و پيسى و ديوانگى ـ اى على ـ؛ و نهمينِ آنها، زدوده شدن گناهان و زشتى هاى آنهاست؛ و دهم، اين كه آنان در بهشت با من اند و من با آنهايم».

المؤمنـ به نقل از سعد بن طَريف ـ: نزد امام باقر عليه السلام بودم كه جَميل اَزرَق، بر ايشان وارد شد و از بلاها و مصيبت هاى شيعه ياد كردند. امام باقر عليه السلام فرمود: «عدّه اى نزد على بن الحسين (امام زين العابدين) عليه السلام و عبد اللّه بن عبّاس آمدند و چيزهايى مانند سخنان شما گفتند. آن دو (امام زين العابدين عليه السلام و ابن عبّاس) نزد حسين بن على عليه السلام آمدند و آن سخنان را نقل كردند. ايشان فرمود: به خدا سوگند، [روى آوردن] بلا و فقر و كشتار، به سوى دوستداران ما، از دويدن اسبان تيزرو و سيل به سوى صِمْر، سريع تر است». گفتم: صِمْر، يعنى چه؟ فرمود: «قرارگاه سيل. اگر اين گونه [در بلا]نبوديد، شما را از خود نمى دانستيم».

المحاسنـ به نقل از اسحاق بن جرير جريرى، از مردى از خاندانش، از امام صادق عليه السلام ـ: هنگامى كه امير مؤمنان و حسن و حسين و عقيل بن ابى طالب و عبد اللّه بن جعفر و عمّار بن ياسر ـ كه درود خدا بر آنان باد ـ، ابو ذر را بدرقه كردند، امير مؤمنان عليه السلام به آنان فرمود: «با برادرتان خداحافظى كنيد كه مسافر، بايد برود و بدرقه كننده، بايد باز گردد». هر يك از آنان، از جانب خود، چيزى گفت. حسين بن على عليه السلام فرمود: «اى ابو ذر! خدايت رحمت كند! اين جماعت، تو را با گرفتارى، خوار داشتند؛ زيرا تو ايشان را از تعرّض به دينت، باز داشتى و آنان هم تو را از دنيايشان، باز داشتند و فردا روز، چه پُرنيازى به آنچه از ايشان، باز داشتى و چه بى نيازى از آنچه تو را از آن، باز داشتند!». ابو ذر گفت: اى اهل بيت! خدايتان رحمت كند كه من در دنيا، انديشناك چيزى جز شما نيستم! هنگامى كه از شما ياد مى كنم، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را به ياد مى آورم.

شرح نهج البلاغةـ به نقل از ابن عبّاس ـ: چون ابو ذر به رَبَذه رَبَذه، از روستاهاى مدينه به فاصله سه روز راه از آن و مدفن ابو ذر غفارى است. تبعيد شد، عثمان فرمان داد كه در ميان مردم ندا دهند: هيچ كس با ابو ذر سخن نگويد و به بدرقه اش نرود. همچنين فرمان داد كه مروان بن حكم با او برود. مروان با او خارج شد و مردم هم از او دورى گزيدند، جز على بن ابى طالب عليه السلام و برادرش عقيل و حسن عليه السلام و حسين عليه السلام و عمّار، كه آنان با او بيرون آمدند و بدرقه اش كردند. حسن عليه السلام با ابو ذر به گفتگو پرداخت كه مروان به او گفت: اى حسن! باز ايست. آيا نمى دانى كه فرمان رواى مؤمنان (عثمان)، از گفتگو با اين مرد، نهى كرده است؟ اگر نمى دانستى، بدان. على عليه السلام به مروان هجوم بُرد و با تازيانه به ميان گوش هاى مَركبش زد و فرمود: «دور شو، خدايت به آتش ببرد!». مروان، خشمناك به نزد عثمان باز گشت و ماجرا را گفت، و عثمان بر على عليه السلام خشم گرفت. سپس حسين عليه السلام به سخن آمد و فرمود: «اى عمو! خداى متعال بر تغيير دادن آنچه كه مى بينى، تواناست، و خداوند، هر روز در كارى است و اين گروه، تو را از دنيايشان، باز داشتند و تو، آنان را از دينت. تو چه بى نيازى از آنچه بازت داشتند! و چه پُر نيازند به آنچه از آن، بازشان داشتى! از خداوند، شكيبايى و يارى بخواه و از حرص و بى تابى به او پناه ببر، كه شكيبايى، جزو دين و كَرَم است و حرص، رزقى را جلو نمى كشد و بى تابى، اجلى را به عقب نمى اندازد».