عُبَيدة بن عَمْرو كِنْدى

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):عبيدة بن عَمْرو كِنْدى، در رثاى حسين بن على عليه السلام و پسرش و يادكردِ شهادتِ آنها و سرنوشتِ قاتلان آنها، چنين سروده است: قلب، پس از پيرى، از اُمّ عامر، نشاطى دوباره يافتولى گذر دوران، آن را از او، غافل ساخت و نيز كشته شدن كسى كه در ميان آدميان، بهترين نيا و پدر را داردآن گاه كه افتخارات آدميان، به شماره در مى آيد. [به ياد آور] فراخوانىِ وى را از مردمِ سرگشته، براى يارىامّا ديديم كه همگى، از يارى اش روى گردان شدند. آنان، يا كسانى بودند كه بيعت خود را زير پا نهادنديا اين كه در حضور امام عليه السلام، سخن چينى كردند و نيرنگ در پيش گرفتند و چون او را ديدند، بر او نيزه زدندو شمشير، از نيام كشيدند و [او را] با بريدن رگ گردن كشتند. اى