عبد اللّه بن معتز

شعرُ ابنِ المُعتَزّ:[ابن مُعتز] در رثاى حسين عليه السلام، سروده است: چه بسيارند كشتگان ارجمند تو در سرزمين كربلاكه غفلت هاى بزرگان [ـِ دشمنان]، كم بهايشان ساخت! جنگ، آن روز كه پشت كرد، او را رها نمودو [گويى] فريادرسان، مُرده بودند؛ امّا شرف، زنده بود. با نگاهى آرام، جان خود را سخاوتمندانه، تقديم مى كرد؛جانى كه آن را در سايه صلح براى روز جنگ، پروريده بود؛ تشنه اى كه آبگاه ها را زير نظر گرفته بودپاكان را از فرو افتادن در [دام] گوارايىِ آب، باز مى داشت. با گونه اى خون آلود، هم آغوش خاك گرديدو چه بسيار ديده شد كه در هنگام نياز از او، به خوش رويى مى درخشد نفس هايم، براى روز كشته شدن حسين عليه السلام، شعله مى كشدو براى شهادت حسين عليه السلام، كاروان سخنم، ناله سر مى دهد. جانم

أدبُ الطفّ:در قصيده اى از عبد اللّه بن معتز، آمده است: شگفتى اى نيست جز شهادت حسين عليه السلامكه تشنه كام بود و او را از نزديك شدن به آب، دور مى كردند. آه بر شيرى كه در ميان انبوه سگ ها، گرفتار آمدو آنها با چنگال هاى خون چكان، [صورت] وى را مى خراشيدند! از دست دادن او، ما را سخت لرزانْدو از جايى كه انتظارش را نداشتيم، اين بلا بر سرمان آمد. چه بسيار بوده كه بر او، خون گريسته ايم[به خاطر ضربه هايى كه خورد] با نيزه هاى گندمگون و خوش دست و شمشيرهاى بُرّان و آب دادهكه هر جا آزموده شوند، كارى اند و از خون، سيراب مى شوند. چه بيرق هايى كه با نام او بسته ايمو با آن بيرق ها، بر گناهكار [حمله اى] تازه مى شود. و چه لباس هاى سياه عزايى به تن كرديمو موها را تا شانه ريختيم [و خود را