ابن عبّاس

تذكرة الخواصّـ به نقل از هشام بن محمّد ـ: نامه هاى مردم كوفه و فرستادگانشان به نزد حسين عليه السلام، رو به فزونى گذاشت كه: اگر خودت را به ما نرسانى، گناهكارى. حسين عليه السلام تصميم به رفتن گرفت. ابن عبّاس به نزد حسين عليه السلام آمد و ايشان را از رفتن، نهى كرد و به ايشان گفت: پسرعمو! مردم كوفه، نيرنگبازند. پدرت را كشتند، برادرت را بى كس گذاشتند و بر او نيزه زدند و تسليم دشمنش كردند، و كردند آنچه كردند! فرمود: «اينها نامه ها و فرستادگان آنهاست. بر من لازم است كه بروم و با دشمنان خدا بجنگم». ابن عبّاس گريست و گفت: اى واى از مصيبت حسين!

مقاتل الطالبيّينـ به نقل از يوسف بن يزيد ـ: هنگامى كه حسين عليه السلام از پذيرش نظر ابن عبّاس خوددارى كرد، ابن عبّاس به ايشان گفت: به خدا سوگند، اگر مى دانستم كه چنانچه به تو بچسبم و دامنت را بگيرم و دستم را در لا به لاى مويت فرو برم تا مردم، گرد من و تو جمع شوند و اين كار برايم سود دارد، حتما آن را انجام مى دادم؛ ولى مى دانم كه خداوند، فرمانش را به انجام مى رساند. آن گاه چشمانش پر از اشك شد و گريست و از حسين عليه السلام خداحافظى كرد و باز گشت.