راهب
1 حدیث
الثقات لابن حبّان:أنفَذَ عُبَيدُ اللّهِ بنُ زِيادٍ رَأسَ الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام إلَى الشّامِ مَعَ اُسارَى النِّساءِ وَالصِّبيانِ مِن أهلِ بَيتِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَلى أقتابٍ، مُكَشَّفاتِ الوُجوهِ وَالشُّعورِ، فَكانوا إذا نَزَلوا مَنزِلاً أخرَجُوا الرَّأسَ مِنَ الصُّندوقِ، وجَعَلوهُ في رُمحٍ، وحَرَسوهُ إلى وَقتِ الرَّحيلِ، ثُمَّ أُعيدَ الرَّأسُ إلَى الصُّندوقِ ورَحَلوا، فَبَينا هُم كَذلِكَ إذ نَزَلوا بَعضَ المَنازِلِ، وإذا فيهِ دَيرُ راهِبٍ، فَأَخرَجُوا الرَّأسَ عَلى عادَتِهِم، وجَعَلوهُ فِي الرُّمحِ، وأسنَدُوا الرُّمحَ إلَى الدَّيرِ.
فَرَأَى الدَّيرانِيُّ بِاللَّيلِ نورا ساطِعا مِن دَيرِهِ إلَى السَّماءِ، فَأَشرَفَ عَلَى القَومِ، وقالَ لَهُم: مَن أنتُم؟ قالوا:
الثقات، ابن حبّان:عبيد اللّه بن زياد، سرِ حسين عليه السلام را به همراه زنان و كودكان اسير خاندان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با سر و صورتى باز، با كاروانى به شام فرستاد. آنان وقتى به منزلگاهى مى رسيدند، سر را از صندوق، بيرون مى آوردند و آن را بر سرِ نيزه اى مى زدند و تا وقت حركت كاروان، از آن، محافظت مى كردند و آن گاه سر را به صندوق، بر مى گرداندند و راهى مى شدند.
همين طور منزل به منزل مى رفتند تا به منزلى رسيدند كه دِير راهبى در آن بود. سر را طبق معمول از صندوق، بيرون آوردند و در نيزه كردند و نيزه را به دِير، تكيه دادند.
راهب در شب، نورى را ديد كه از دِيرش به سوى آسمان مى رود. [از بالاى دير] به سوى آن گروه، خم شد و از آنها پرسيد: شما كيستيد؟
گفتند: ما شامى هستيم.
گفت: اين، سرِ