اَحبَش بن مَرثَد
1 حدیث
تاريخ الطبري عن حميد بن مسلم:إنَّ عُمَرَ بنَ سَعدٍ نادى في أصحابِهِ: مَن يَنتَدِبُ لِلحُسَينِ ويوطِئُهُ فَرَسَهُ؟ فَانتَدَبَ عَشَرَةٌ، مِنهُم:. أحبَشُ بنُ مَرثَدِ بنِ عَلقَمَةَ بنِ سَلامَةَ الحضَرَمِيُّ، فَأَتَوا فَداسُوا الحُسَينَ عليه السلام بِخُيولِهِم، حَتّى رَضّوا ظَهرَهُ وصَدرَهُ، فَبَلَغَني أنَّ أحبَشَ بنَ مَرثَدٍ بَعدَ ذلِكَ بِزَمانٍ أتاهُ سَهمٌ غَربٌ ۱، وهُوَ واقِفٌ في قِتالٍ، فَفَلَقَ قَلبَهُ، فَماتَ. ۲
تاريخ الطبرىـ به نقل از حُمَيد بن مسلم ـ: عمر بن سعد در ميان يارانش بانگ برداشت كه: چه كسى حاضر است اسبش را بر جنازه حسين بتازاند؟
ده نفر، اعلام آمادگى كردند، از جمله:. اَحبَش بن مَرثَد بن علقمة بن سلامه حضرمى. آنان آمدند و اسبانشان را بر جنازه حسين عليه السلام تاختند و پشت و سينه ايشان را خُرد كردند.
شنيدم كه پس از گذشت مدّتى از آن واقعه، تيرى ناشناخته به احبش بن مرثد ـ كه در ميدان جنگى ايستاده بود ـ اصابت كرد و قلبش را شكافت و او مُرد.