وصيّت هاى امام عليه السلام

إثبات الوصيّة:حسين عليه السلام، سپس على بن الحسين (زين العابدين) عليه السلام را ـ كه بيمار بود ـ، فرا خواند و اسم اعظم و ميراث هاى پيامبران را به او وصيّت كرد و او را آگاه كرد كه علوم و نوشته ها و قرآن ها و سلاح را به اُمّ سَلَمه ـ كه خدا از وى خشنود باد ـ، سپرده و به وى فرمان داده است كه همه آنها را به او (زين العابدين عليه السلام) بدهد.

الكافىـ به نقل از ابو جارود ـ: امام باقر عليه السلام فرمود: «حسين بن على عليه السلام، هنگامى كه آنچه بايد برسد، به او رسيد، دختر بزرگش فاطمه بنت الحسين عليه السلام را فرا خواند و نوشته اى در هم پيچيده و وصيّتى آشكار، به او داد. على بن الحسين عليه السلام، درد شكم داشت و با آنان بود؛ امّا او را به خودش وا گذاشته بودند و فكر نمى كردند كه از آن بيمارى، جانِ سالم به در بَرَد. فاطمه، آن نوشته را به على بن الحسين عليه السلام داد و سپس ـ به خدا سوگند، اى زياد ـ، كه آن نوشته به ما رسيده است». گفتم: خدا مرا فدايت كند! در آن نوشته، چيست؟ فرمود: «به خدا سوگند، همه نيازهاى فرزندان آدم از روز خلقت آدم عليه السلام تا فناى دنيا در آن، آمده است. به خدا سوگند، در آن، حدود هم هست، حتّى [مقدار] ديه يك خراش».

الكافىـ به نقل از ابو حَمزه ثُمالى، از امام باقر عليه السلام ـ: چون هنگام وفات [پدرم] على بن الحسين عليه السلام فرا رسيد، مرا به سينه اش چسباند و سپس فرمود: «اى فرزند عزيزم! تو را به آنچه پدرم هنگام فرا رسيدن وفاتش به من وصيّت كرد، وصيّت مى كنم، و نيز به آنچه پدرش به وى وصيّت كرده است». سپس فرمود: «اى پسر عزيزم! مبادا بر كسى ستم كنى كه در برابر تو، هيچ ياورى جز خدا ندارد!».

الكافىـ به نقل از ابو حَمزه ثُمالى، از امام باقر عليه السلام ـ: چون هنگام وفات [پدرم] على بن الحسين عليه السلام، فرا رسيد، مرا به سينه اش چسباند و سپس فرمود: «اى فرزند عزيزم! تو را به آنچه پدرم هنگام فرا رسيدن وفاتش به من وصيّت كرد، وصيّت مى كنم، و نيز به آنچه پدرش به وى وصيّت كرده است». سپس فرمود: «اى پسر عزيزم! بر حق، شكيبايى كن، هر چند تلخ باشد».