اصابت تيرى به پيشانى امام عليه السلام

الفتوح:هرگاه حسين عليه السلام، به تنهايى به سوى فراتْ يورش مى بُرد، به او حمله مى كردند تا او را از [رسيدن به]آب، باز بدارند. آن گاه، مردى از آنان ـ كه كنيه اش ابو حُتوف جُعْفى بود ـ، تيرى انداخت و بر پيشانى حسين عليه السلام نشست. حسين عليه السلام، تير را كَنْد و آن را انداخت. خون بر صورت و محاسنش، سرازير شد. سپس حسين عليه السلام گفت: «خدايا! تو مى بينى كه من از دست اين بندگان نافرمان و طغيانگرت، در چه حالى هستم. خدايا! يكْ يكِ آنان را به شمار آور و جدا از هم و متفرّق، هلاكشان ساز و هيچ يك از آنان را بر روى زمين، باقى مگذار و هرگز، آنان را ميامرز!».

تاريخ دمشقـ به نقل از مُسلم بن رِباح، غلام آزاد شده على بن ابى طالب عليه السلام ـ: روز شهادت حسين بن على عليه السلام، با او بودم. تيرهايى به صورتش اصابت كرده بود. به من فرمود: «اى مُسلم! دستت را زير خون ها بگير». گرفتم. چون [دست هايم از خون] پُر شدند، فرمود: «آنها را در دستم بريز». آنها را در دستش ريختم. آنها را به سوى آسمان پاشيد و گفت: «خدايا! خون فرزند دختر پيامبرت را بستان». قطره اى از آن خون، بر زمين نريخت.

المناقب، ابن شهرآشوب:آن گاه، از هر سو به حسين عليه السلام حمله كردند و ابو حُنوق ۳ جُعْفى، تيرى بر پيشانى او زد.