عبد اللّه بن حسن

تاريخ الطبرى ـ به نقل از ابو مِخنَف ـ:شمر بن ذى الجوشن، با پيادگان سپاه، به سوى حسين عليه السلام آمد. حسين عليه السلام به آنها حمله مى بُرد و آنها را از هم مى شكافت. سپس آنها، به طور كامل، گِرد حسين عليه السلام را گرفتند. پسربچّه اى از خاندان حسين عليه السلام، به سوى او آمد. خواهرش زينب عليهاالسلام، دختر على عليه السلام، او را گرفت تا نگاه دارد. حسين عليه السلام نيز به خواهرش فرمود: «او را نگاه دار!»؛ امّا پسربچّه، تسليم نشد و به سوى حسين عليه السلام دويد و در كنارش ايستاد. بحر بن كعب بن عبيد اللّه، از قبيله بنى تَيمُ اللّه بن ثَعلَبة بن عُكابه، با شمشير به سوى حسين عليه السلام حمله كرد. آن پسربچّه گفت: اى مادرْخبيث! آيا عمويم را مى كُشى؟ آن مرد، شمشيرش را بر او زد؛ امّا پسربچّه، دستش را

الإرشاد:عبد اللّه بن حسن بن على ـ كه جوانى نابالغ بود ـ، از نزد زنان به سوى دشمن، بيرون دويد و خود را به كنار حسين عليه السلام رساند. زينب عليهاالسلام، دختر على عليه السلام در پى اش رفت تا او را نگاه دارد. حسين عليه السلام هم به او فرمود: «خواهرم! او را نگاه دار»؛ امّا او تسليم نشد و به هيچ رو نپذيرفت و گفت: به خدا سوگند، از عمويم جدا نمى شوم. اَبجَر بن كعب، شمشير را به سوى حسين عليه السلام فرود آورد. آن جوان، به او گفت: اى مادرْخبيث! آيا عموى مرا مى كُشى؟ اَبجَر، با شمشير به او (حسين عليه السلام) زد. آن جوان، دستش را سپر كرد كه قطع شد و به پوست، آويزان شد. فرياد برآورد: مادر جان! حسين عليه السلام، او را گرفت و به سينه اش چسباند و فرمود: «اى فرزند برادرم! بر آنچه به تو رسيده، شكيبايى

الملهوف:عبد اللّه بن حسن بن على ـ كه هنوز جوانى نابالغ بود ـ، از نزد زنان بيرون دويد و خود را به كنار حسين عليه السلام رساند. زينب عليهاالسلام دختر على عليه السلام، در پى اش رفت تا او را نگاه دارد؛ امّا او تسليم نشد و به هيچ روى نپذيرفت و گفت: به خدا سوگند، از عمويم جدا نمى شوم. بحر بن كعب (و گفته شده كه حرملة بن كاهِل)، شمشير را به سوى حسين عليه السلام فرود آورد. نوجوان به او گفت: اى مادرْخبيث! آيا عموى مرا مى كُشى؟ بحر، با شمشير به او زد. جوان، دستش را سپر كرد كه قطع شد و از پوست، آويزان شد. پس فرياد بر آورد: عمو جان! حسين عليه السلام، او را گرفت و به سينه اش چسباند و فرمود: «اى فرزند برادرم! بر آنچه بر تو رسيده، شكيبايى كن و اين را خير ببين و به حساب خدا بگذار كه خداوند، تو را به