از وقايع شب عاشورا
2 حدیث
تاريخ الطبري عن الضحّاك بن عبد اللّه المشرقيّ:لَمّا أمسى حُسَينٌ عليه السلام وأصحابُهُ قامُوا اللَّيلَ كُلَّهُ يُصَلّونَ ويَستَغفِرونَ، ويَدعونَ ويَتَضَرَّعونَ، قالَ: فَتَمُرُّ بِنا خَيلٌ لَهُم تَحرُسُنا، وإنَّ حُسَينا عليه السلام لَيَقرَأُ: «وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ أَنَّمَا نُمْلِى لَهُمْ خَيْرٌ لِّأَنفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِى لَهُمْ لِيَزْدَادُواْ إِثْمًا وَلَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ * مَّا كَانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ» .
فَسَمِعَها رَجُلٌ مِن تِلكَ الخَيلِ الَّتي كانَت تَحرُسُنا، فَقالَ: نَحنُ ورَبِّ الكَعبَةِ الطَّيِّبونَ، مُيِّزنا مِنكُم، قالَ: فَعَرَفتُهُ، فَقُلتُ لِبُرَيرِ بنِ حُضَيرٍ: تَدري
تاريخ الطبرىـ به نقل از ضحّاك بن عبد اللّه مِشرَقى ـ: هنگامى كه شب شد، حسين عليه السلام و يارانش، همه شب را به نماز و آمرزش خواهى و دعا و راز و نياز ايستادند. سوارانى از دشمن كه نگهبانىِ ما را مى دادند، بر ما گذشتند، در حالى كه حسين عليه السلام، تلاوت مى كرد: «و البته كسانى كه كافر شده اند، نبايد تصوّر كنند اين كه به ايشان مهلت مى دهيم، براى آنان نيكوست. ما فقط به ايشان، مهلت مى دهيم تا بر گناه [خود] بيفزايند؛ و [آن گاه]، عذابى خفّت آور خواهند داشت. خداوند، بر آن نيست كه مؤمنان را به اين [حالى]كه شما بر آن هستيد، وا گذارد، تا آن كه پليد را از پاك، جدا كند» .
يكى از سواران نگهبان بر ما، آيه را شنيد و گفت: به خداى كعبه سوگند، ما پاكيزگانيم و از شما جدا گشته ايم.
او را شناختم و به بُرَير
الإرشاد:رَجَعَ [الحُسَينُ] عليه السلام إلى مَكانِهِ، فَقامَ اللَّيلَ كُلَّهُ يُصَلّي ويَستَغفِرُ، ويَدعو ويَتَضَرَّعُ، وقامَ أصحابُهُ كَذلِكَ يُصَلّونَ ويَدعونَ ويَستَغفِرونَ.
قالَ الضَّحّاكُ بنُ عَبدِ اللّهِ: ومَرَّ بِنا خَيلٌ لِابنِ سَعدٍ يَحرُسُنا، وإنَّ حُسَينا عليه السلام لَيَقرَأُ: «وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ أَنَّمَا نُمْلِى لَهُمْ خَيْرٌ لِّأَنفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِى لَهُمْ لِيَزْدَادُواْ إِثْمًا وَلَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ * مَّا كَانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ» ۱، فَسَمِعَها مِن تِلكَ الخَيلِ رَجُلٌ يُقالُ لَهُ عَبدُ اللّهِ بنُ سُمَيرٍ، وكانَ مِضحاكا، وكانَ شُجاعا بَطَلاً فارِسا فاتِكا شَريفا،
الإرشاد:حسين عليه السلام، به جايگاهش باز گشت و همه شب را به نماز گزاردن و آمرزش خواهى و دعا و گريه و زارى پرداخت و همه يارانش نيز به نماز گزاردن و دعا و آمرزش خواهى، مشغول بودند.
ضحّاك بن عبد اللّه مى گويد: سواران ابن سعد كه نگهبانى ما را مى دادند، بر ما گذشتند. حسين عليه السلام، مشغول تلاوت اين آيه بود: «و البته كسانى كه كافر شده اند، نبايد تصوّر كنند اين كه به ايشان مهلت مى دهيم، براى آنان، نيكوست. ما فقط به ايشان مهلت مى دهيم تا بر گناه [خود]بيفزايند؛ و [آن گاه] عذابى خفّت آور خواهند داشت. خداوند، بر آن نيست كه مؤمنان را به اين [حالى] كه شما بر آن هستيد، وا گذارد، تا آن كه پليد را از پاك، جدا كند» .
يكى از آن سواران، به نام عبد اللّه بن سُمَير آن را شنيد. او كه شوخ و دلير و پهلوان و