قوّت جنگى ياران امام عليه السلام

البداية و النهايةـ به نقل از ابو جَناب ـ: آن روز (عاشورا)، نبرد تن به تن ميان دو دسته، فراوان شد و پيروزى، با ياران حسين عليه السلام بود؛ زيرا قوّتشان بيشتر بود و دست از جان، شُسته بودند و هيچ نگه دارنده اى جز شمشيرهايشان نداشتند. از اين رو، يكى از فرماندهان به عمر بن سعد پيشنهاد داد كه ديگر نبرد تن به تن نكنند.

تاريخ الطبرىـ به نقل از يحيى بن هانى بن عُروه ـ: هنگامى كه كشته هاى لشكر عمر بن سعد [در جنگ تن به تن]بسيار شد، عمرو بن حجّاج، بانگ زد: اى احمق ها! آيا مى دانيد با چه كسانى مى جنگيد؟ سواران اين ديار، قومى دست از جان شُسته اند. هيچ يك از شما به هماوردىِ آنان، در نيايد كه آنان، اندك اند و نمى پايند. به خدا سوگند، اگر تنها سنگ به آنان بزنيد، آنها را از پاى در مى آوريد. عمر بن سعد گفت: درست گفتى. نظر [درست]، نظر توست. آن گاه، به سوى لشكرش فرستاد و بر ايشان حكم كرد كه هيچ كدامشان با هيچ يك از آنها، نبرد تن به تن نكنند.

مثير الأحزان:عمرو بن حَجّاج گفت: اى احمق ها! آيا مى دانيد با چه كسانى تن به تن مى جنگيد؟ سواران اين ديار و گروهى دست از جان شُسته. آن گاه، عمر بن سعد، بانگ زد و آنان، به جايگاه هايشان، باز گشتند.

شرح نهج البلاغة، ابن ابى الحديد:به مردى كه روز واقعه كربلا، همراه عمر بن سعد، حضور داشته است، گفته شد: واى بر تو! آيا فرزندان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را كُشتيد؟ گفت: چاره اى نبود! اگر تو نيز آن جايى بودى كه ما بوديم، همين كار ما را مى كردى. گروهى بر ما تاختند كه دستانشان، در قبضه شمشيرهايشان بود، به سان شيرهاى دَرَنده؛ سواران را از چپ و راست، در هم مى شكستند و خود را در دلِ مرگ مى انداختند؛ امان را نمى پذيرفتند و به مال، رغبتى نداشتند و هيچ چيز، مانع آنان از ورود به درياهاى مرگ يا تسلّط بر تخت فرمان روايى نبود. اگر ما لحظه اى دستْ نگاه مى داشتيم، همه لشكر را از دَم تيغ مى گذراندند. پس ما چه مى توانستيم بكنيم، اى بى مادر!