عَمرو بن قَرَظه انصارى

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مِخنَف ـ: عبد الرحمان بن جُندب، برايم نقل كرده است: عمرو بن قَرَظه انصارى، به ميدان آمد و در دفاع از حسين عليه السلام جنگيد، در حالى كه مى خواند: بى گمان، جنگاوران انصار، مى دانندكه من از حريم خود، حمايت مى كنم. به سانِ جوانى كه نمى گُريزد، شمشير مى زنمو خون و خانه ام را در راه حسين عليه السلام، مى دهم. همچنين، ثابت بن هُبَيره، برايم نقل كرد كه: عمرو بن قَرَظة بن كعب ـ كه همراه حسين عليه السلام بود ـ، كُشته شد و برادرش على ۵ ـ كه با عمر بن سعد بود ـ، فرياد كشيد: اى حسين، اى دروغگو، پسر دروغگو! برادرم را گم راه كردى و فريفتى تا آن كه او را كُشتى. حسين عليه السلام پاسخ داد: «خداوند، برادرت را گم راه نكرد؛ بلكه برادرت را هدايت نمود و تو را گم راه

الملهوف:عمرو بن قَرَظه انصارى، بيرون آمد و از حسين عليه السلام، اجازه ميدان رفتن گرفت و امام عليه السلام، اجازه داد. او به سان مشتاقان به پاداش، جنگيد و در خدمت به فرمان رواى آسمان، بس كوشيد تا اين كه تعداد فراوانى از گروه ابن زياد را كُشت و ميان درستكارى و جهاد، جمع كرد. تيرى به سوى حسين عليه السلام نمى آمد، جز آن كه دستش را جلو آن مى گرفت، و شمشيرى كشيده نمى شد، جز آن كه با قلبش، با آن، رويارويى مى كرد و هيچ آسيبى به حسين عليه السلام نرسيد، تا آن گاه كه او بر اثر زخم هايى زمينگير شد. او به حسين عليه السلام رو كرد و گفت: اى فرزند پيامبر خدا! آيا [به پيمانم] وفا كردم؟ امام عليه السلام فرمود: «آرى، تو در بهشت، پيشِ روى من هستى. سلامِ مرا به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله برسان و به او بگو

مثير الأحزان:عمر بن ابى قَرَظه انصارى، در دفاع از حسين عليه السلام مى جنگيد، در حالى كه مى گفت: بى گمان، جنگاوران انصار، مى دانندكه من، از حريم خود، حمايت مى كنم به سان جوانى كه نمى گُريزد، شمشير مى زنمخون و خانه ام را در راه حسين عليه السلام مى دهم. سخن او «خانه ام»، به عمر بن سعد، اشاره دارد كه چون حسين عليه السلام از او درخواست آتش بس كرد، گفت: ابن زياد، خانه ام را خراب مى كند. او همانند مردانِ دلاور، جنگيد و بر حوادث هولناك، شكيب ورزيد و در برابر تيرها، سينه خود را سپر كرد و هيچ آسيبى به حسين عليه السلام نرسيد تا آن كه بر اثر زخم هايى كه خورده بود، زمينگير شد و به حسين عليه السلام گفت: آيا [به پيمانم]وفا كردم؟ حسين عليه السلام فرمود: «آرى. تو در بهشت، پيشِ روى من هستى.