سخنرانى امام عليه السلام هنگام بيرون رفتن از مكّه

تيسير المطالبـ به نقل از زيد بن على، از پدرش امام زين العابدين عليه السلام ـ: حسين بن على عليه السلام، براى يارانش سخنرانى كرد و خداى را سپاس گفت و ستود و سپس فرمود: «اى مردم! قلّاده مرگ براى فرزندان آدم، چونان گردنبند بر گردن دختر جوان است [و حتمى است]، و اشتياقى فراوان به ديدار گذشتگانم دارم، چونان اشتياق يعقوب به يوسف و برادرش. به راستى كه مرا قتلگاهى است كه آن را ملاقات مى كنم و گويا به بندهايم مى نگرم كه درندگان بيابان ها، آنها را از هم مى گسلند و شكم هاى خود را از آن مى آكنند. خشنودى خدا، خشنودى خانواده ماست. بر بلاى او بردباريم تا پاداش بردباران را به ما ببخشد. حرم و خاندان پيامبر، از او جدا نيستند و اعضاى آن، هرگز از هم جدا نمى شوند و آنان در بهشت برين، جمع مى شوند و ديدگان او

الملهوف:روايت شده كه چون حسين عليه السلام تصميم رفتن به عراق گرفت، به سخنرانى ايستاد و فرمود: «ستايش، از آنِ خداست. هر چه خدا بخواهد [، همان مى شود] و هيچ نيرويى جز از جانب خدا نيست. درود خدا بر پيامبرش باد! قلّاده مرگ براى فرزندان آدم، چونان گردنبند بر گردن دختر جوان است [و حتمى است] و اشتياقى فراوان به ديدار گذشتگانم دارم، مانند اشتياق يعقوب به يوسف. برايم قتلگاهى انتخاب شده كه آن را خواهم ديد و گويا به بندهايم مى نگرم كه درندگان بيابان ها، آنها را ميان نَواويس ۷ و كربلا، از هم جدا مى كنند و شكم هاى خود را از آن مى آكَنند. هيچ چاره اى از روزى (سرنوشتى) كه نوشته شده، نيست. خشنودى خدا، خشنودىِ ما خاندان است. بر بلاهايش صبر مى كنيم و [خدا]پاداش صابران را به ما مى دهد. پاره هاى تن پيامبر