كوشش هاى حبيب بن مُظاهر براى يارى امام عليه السلام ، در ششم محرّم
2 حدیث
الفتوح:اِلتَأَمَتِ العَساكِرُ إلى عُمَرَ بنِ سَعدٍ لِسِتٍّ مَضَينَ مِنَ المُحَرَّمِ.
وأقبَلَ حَبيبُ بنُ مُظاهِرٍ الأَسَدِيُّ إلَى الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام، فَقالَ: هاهُنا حَيٌّ مِن بَني أسَدٍ بِالقُربِ مِنّي أوَ تَأذَنُ لي أن أسيرَ إلَيهِم أدعوهُم إلى نُصرَتِكَ، فَعَسَى اللّهُ أن يَدفَعَ بِهِم عَنكَ بَعضَ ما تَكرَهُ!
فَقالَ لَهُ الحُسَينُ عليه السلام: قَد أذِنتُ لَكَ يا حَبيبُ.
قالَ: فَخَرَجَ حَبيبُ بنُ مُظاهِرٍ في جَوفِ اللَّيلِ مُنكَرا حَتّى صارَ إلى اُولئِكَ القَومِ، فَحَيّاهُم وحَيَّوهُ، وعَرَفوا أنَّهُ مِن بَني أسَدٍ، فَقالوا: ما حاجَتُكَ يَابنَ عَمٍّ؟
فَقالَ: حاجَتي إلَيكُم قَد أتَيتُكُم بِخَيرِ ما أتى بِهِ وافِدٌ إلى قَومٍ، أتَيتُكُم أدعوكُم إلى نُصرَةِ ابنِ بِنتِ
الفتوح:لشكرهاى عمر بن سعد، شش روز از محرّم گذشته، به هم پيوستند. حبيب بن مُظاهر اسدى، به سوى حسين بن على عليه السلام آمد و گفت: در اين جا و نزديك ما، تيره اى از قبيله بنى اسد هستند. آيا به من اجازه مى دهى به سويشان بروم و آنان را به يارى ات، فرا بخوانم. شايد خداوند، بخشى از آنچه را ناخوش مى دارى، با آنان از تو دور كند.
امام حسين عليه السلام به او فرمود: «اى حبيب! به تو اجازه دادم».
حبيب بن مُظاهر، در دلِ شب، به طور ناشناس، به راه افتاد تا به آن قوم رسيد. به يكديگر، سلام كردند. آنان دانستند كه حبيب، از قبيله بنى اسد است. پرسيدند: اى پسرعمو! خواسته ات چيست؟
حبيب گفت: درخواستم از شما، بهتر از هر چيزى است كه ميهمان قومى براى آنان مى آورد. نزد شما آمده ام تا شما را به يارىِ فرزند دختر
أنساب الأشراف:قالَ حَبيبُ بنُ مُظَهَّرٍ لِلحُسَينِ عليه السلام: إنَّ هاهُنا حَيّا مِن بَني أسَدٍ أعرابا يَنزِلونَ النَّهرَينِ، ولَيسَ بَينَنا وبَينَهُم إلّا رَوحَةٌ، أفَتَأذَنُ لي في إتيانِهِم ودُعائِهِم، لَعَلَّ اللّهَ أن يَجُرَّ بِهِم إلَيكَ نَفعا أو يَدفَعَ عَنكَ مَكروها؟ فَأَذِنَ لَهُ في ذلِكَ فَأَتاهُم، فَقالَ لَهُم:
إنّي أدعوكُم إلى شَرَفِ الآخِرَةِ وفَضلِها وجَسيمِ ثَوابِها، أنَا أدعوكُم إلى نَصرِ ابنِ بِنتِ نَبِيِّكُم، فَقَد أصبَحَ مَظلوما، دَعاهُ أهلُ الكوفَةِ لِيَنصُروهُ، فَلَمّا أتاهُم خَذَلوهُ، وعَدَوا عَلَيهِ لِيَقتُلوهُ، فَخَرَجَ مَعَهُم مِنهُم سَبعونَ.
وأتى عُمَرَ بنَ سَعدٍ رَجُلٌ مِمَّن هُناكَ يُقالُ لَهُ: جَبَلَةُ بنُ عَمرٍو، فَأَخبَرَهُ خَبَرَهُم، فَوَجَّهَ أزرَقَ بنَ
أنساب الأشراف:حبيب بن مُظَهَّر، به حسين عليه السلام گفت: اين جا باديه نشينانى از بنى اسد كه در كناره دو رود، فرود آمده اند، زندگى مى كنند و فاصله ميان ما و آنان، تنها يك منزل است. آيا به من اجازه مى دهى كه نزد آنان بروم و دعوتشان كنم؟ شايد خداوند، سودى به وسيله آنان به سوى تو بكشانَد و يا مكروهى را از تو، دور سازد.
حسين عليه السلام به او اجازه داد. او نزد آنان آمد و به ايشان گفت: من، شما را به شرافت و فضيلتِ آخرت و پاداش سِتُرگ آن، فرا مى خوانم. من، شما را به يارىِ فرزند دختر پيامبرتان مى خوانم كه به او ستم شده است و كوفيان، او را فرا خوانده اند تا يارى اش كنند و چون نزد آنان آمده، او را وا نهاده و بر او تاخته اند تا او را بكُشند و هفتاد تن نيز با او، همراه شده اند.
از ميان كسانى كه آن
۱.أنساب الأشراف: ج 3 ص 388.