آمدن ابن زياد به كوفه

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو عثمان نهدى ـ: عبيد اللّه بن زياد از بصره بيرون رفت و برادرش عثمان بن زياد را جانشين خود كرد. او به طرف كوفه حركت كرد و مسلم بن عمرو باهلى، شريك بن اَعوَر حارثى و خدمتكاران و خانواده اش همراه او بودند، تا اين كه وارد كوفه شد و بر سرش عمامه اى سياه گذاشته و صورت خود را پوشانده بود. به مردم، خبر رسيده بود كه حسين عليه السلام به سمت آنان در حركت است. از اين رو، انتظارِ آمدن او را داشتند. وقتى عبيد اللّه وارد شد، گمان بردند كه حسين عليه السلام است. از اين رو از كنار هيچ كس نگذشت، مگر اين كه بر او سلام دادند و مى گفتند: خوش آمدى، اى پسر پيامبر خدا! خوش آمدى! عبيد اللّه از اين همه خوش حالى و بشارت دادن به حسين عليه السلام، ناراحت شد. مسلم بن عمرو وقتى ديد اين

تاريخ الطبرىـ به نقل از عيسى بن يزيد كنانى ـ: وقتى نامه يزيد به عبيد اللّه بن زياد رسيد، از مردم بصره پانصد نفر را برگزيد كه در ميان آنان، عبد اللّه بن حارث بن نوفل و شريك بن اَعوَر، از شيعيان على عليه السلام نيز بودند. اوّلين نفر كه از اين جمعيت [، ناتوان شد و از كاروان] جا ماند، شريك بود. گفته شده: او خود را به ناتوانى زد و جا ماند و عدّه اى نيز با او از سفر، باز ماندند. پس از او، عبد اللّه بن حارث، جا ماند و عدّه اى نيز با او از سفر، باز ماندند. اينان اميدوار بودند عبيد اللّه برگردد و به اينان رسيدگى كند و حسين عليه السلام زودتر به كوفه برسد؛ ولى عبيد اللّه به بازماندگان، توجّهى نمى كرد و به راه ادامه مى داد تا به قادسيّه ۸ رسيد و مهران، غلامش، از پا در آمد. عبيد اللّه گفت: اى مهران!

الكامل فى التاريخ:ابن زياد از بصره بيرون آمد و مسلم بن عمرو باهِلى، شريك بن اَعوَر حارثى و خدمتكاران و خاندانش همراه او بودند. شريك، شيعه بود. گفته شده همراه او پانصد نفر بودند كه از راه، باز ماندند. نخستين كسى كه باز ماند، شَريك بود. آنان اميدوار بودند عبيد اللّه به خاطر آنان توقّف كند تا حسين عليه السلام زودتر به كوفه رسد؛ ولى عبيد اللّه به خاطر هيچ كدام از آنها از حركت باز نَايستاد، تا اين كه به تنهايى وارد كوفه شد. او از كنار مردمِ نشسته [در خيابان ها]مى گذشت و آنان ترديد نداشتند كه او حسين عليه السلام است و مى گفتند: «اى پسر پيامبر خدا! خوش آمدى!»؛ ولى او با آنان سخن نمى گفت. مردم به خاطر او (حسين عليه السلام) از خانه ها بيرون آمده بودند و آنچه عبيد اللّه مى ديد، وى را ناراحت مى

مروج الذهب:خبر خروج حسين عليه السلام به يزيد رسيد. او براى عبيد اللّه بن زياد، نامه نوشت و وى را به حكومت كوفه گمارد. عبيد اللّه از بصره با شتاب، خارج شد و يكسر، راه پيمود تا وارد كوفه شد و به همراه او، خدمتكاران و خاندانش بودند. او عمامه اى سياه بر سر داشت و با آن، صورت خود را پوشانده بود و بر اَسترى سوار بود. مردم، انتظار ورود حسين عليه السلام را داشتند. ابن زياد، بر مردم، سلام مى كرد و آنان مى گفتند: «سلام بر تو، اى پسر پيامبر خدا! خير مقدم!». تا اين كه به قصر رسيد و در آن، نعمان بن بشير، پناه گرفته بود. آن گاه نعمان بن بشير [از بالاى قصر] به او رو كرد و گفت: اى پسر پيامبر خدا! مرا با تو چه كار؟! چرا از ميان شهرها، شهر مرا انتخاب كردى؟ ابن زياد گفت: اى نَعيم! خوابت طولانى شده! آن

الفتوح:چون صبح شد، عبيد اللّه در ميان مردم، [خبر حركت خود را به كوفه] اعلام كرد و از بصره به سمت كوفه خارج شد. همراه او مسلم بن عمرو باهِلى، مُنذر بن جارود عبدى، شَريك بن اَعوَر حارثى و خدمتكاران و خانواده اش بودند. وى يكسر، راه پيمود تا به نزديكى كوفه رسيد. عبيد اللّه بن زياد، چون به نزديك كوفه رسيد، فرود آمد و وقتى شب شد و هوا تاريك گشت، عمامه اى تيره خواست و آن را بر سر نهاد. شمشيرش را بر كمر بست. كمان برداشت و جعبه تيرها را به پشت بست و در دست، عصايى گرفت و بر اَستر نيرومند خود، سوار شد. همراهان او نيز سوار شدند. وى از طريق باديه، وارد كوفه شد و آن شب، مهتابى بود و مردم، انتظار آمدن حسين عليه السلام را داشتند. مردم به او و يارانش مى نگريستند و او هم به مردم، سلام مى كرد و آنان جواب