ابو بكر بن عبد الرحمان

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):ابو بكر بن عبد الرحمان بن حارث بن هشام، نزد حسين عليه السلام آمد و به ايشان گفت: اى پسرعمو! خويشاوندى، مرا به مِهر آورده است و نمى دانم جايگاهم نزد تو براى نصيحت چيست؟ فرمود: «اى ابو بكر! تو اهل فريب نيستى و اتّهامى ندارى. پس بگو». ابو بكر گفت: ديدى كه مردم عراق با پدر و برادرت چه كردند و اينك، آهنگ حركت به سوى آنان دارى؟! آنان، بردگان دنيايند و كسانى كه به تو وعده يارى داده اند، با تو خواهند جنگيد و آن كه تو را بيشتر از كسى كه به او كمك مى كند، دوست دارد، نيز رهايت خواهد كرد. پس خدا را در باره خودت، به يادت مى آورم [كه جانت را به خطر نيندازى]. حسين عليه السلام فرمود: «خدا به تو پاداش نيك دهد، عموزاده! در رأى خود، انديشيده بودى. هر چه خدا

مروج الذهب:ابو بكر بن حارث ۴ بن هشام، بر حسين عليه السلام وارد شد و گفت: اى پسرعمو! خويشاوندى، مرا به مِهر آورده است و نمى دانم جايگاهم نزد تو براى نصيحت چيست؟ فرمود: «اى ابو بكر! تو اهل فريب نيستى و اتّهامى ندارى. پس بگو». ابو بكر گفت: پدرت در پيشينه، از تو جلوتر بود و در اسلام، از تو نيكونشان تر و استوارتر بود. مردم هم به او اميدوارتر و نسبت به او، حرف شنوتر و بيشتر بر گرد او بودند. او به سوى معاويه حركت كرد، زمانى كه عموم مردم، جز شاميان، گرد او اجتماع كرده بودند و او از معاويه گرامى تر بود؛ ولى مردم، او را رها كردند و به خاطر آزمندى و بخل به دنيا، از يارى او، روى برگرداندند. پس جرعه هاى خشم را بر او خوراندند و چندان با او ناسازگارى ورزيدند كه با كرامت و خرسندى، به خدا پيوست. پس از