عبد اللّه بن عمر

الملهوف:عبد اللّه بن عمر، در مكّه نزد ايشان (حسين عليه السلام) آمد و به او پيشنهاد كرد كه با گم راهان، آشتى كند و او را از جنگ و خونريزى بر حذر داشت. حسين عليه السلام به او فرمود: «اى ابو عبد الرحمان! مگر نمى دانى كه در پستىِ دنيا، همين بس كه سر يحيى فرزند زكريّا را براى بدكارى از بدكاران بنى اسرائيل به ارمغان بردند؟ مگر نمى دانى كه بنى اسرائيل در ميان طلوع سپيده تا پيدايى خورشيد، هفتاد پيامبر را مى كشتند و سپس در بازارهاى خود مى نشستند و چنان سرگرم داد و ستد مى شدند كه گويى هيچ كارى نكرده اند و با وجود اين، خدا در باره آنان، شتاب نورزيد و بِدانان مهلت داد تا پس از آن، ايشان را سخت گرفتار كرد؟ از خدا بپرهيز ـ اى ابو عبد الرحمان ـ و از يارى من، روى بر متاب».

سِيَرُ أعلام النُّبَلاءـ به نقل از شعبى ـ: ابن عمر، وارد مدينه شد و خبردار شد كه حسين عليه السلام ره سپار عراق است. پس از دو شب راه، به او رسيد. گفت: كجا مى روى؟ فرمود: «عراق»، در حالى كه با او نامه ها و طومارهايى بود. گفت: نزد آنان نرو. فرمود: «اين، نامه ها و پيمان هاى آنان است». پس گفت: راستى كه خدا، پيامبرش را ميان دنيا و آخرت، مختار ساخت و او آخرت را برگزيد و شما پاره تن او هستيد. هرگز كسى از شما، دنبال دنيا نمى رود و خدا، آن را از شما دريغ نداشت، مگر به آن سبب كه خير شما، در آن بود. پس برگرديد. او نپذيرفت. پس ابن عمر با او معانقه كرد و گفت: تو را كه كشته مى شوى، به خدا مى سپارم.

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش امام باقر، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام ـ: عبد اللّه بن عمر شنيد كه حسين عليه السلام حركت كرده است. بر مَركبش سوار شد و شتابان، در پى او روان شد و در يكى از منازل، به او رسيد. پس گفت: اى فرزند پيامبر خدا! به كجا مى روى؟ فرمود: «عراق». گفت: درنگ كن و به حرم جدّت باز گرد. حسين عليه السلام از او نپذيرفت. ابن عمر، چون ديد كه او نمى پذيرد.، گريست و گفت: اى ابا عبد اللّه! تو را به خدا مى سپارم كه تو در اين راه، كشته خواهى شد.

تاريخ دمشقـ به نقل از شَعبى ـ: چون حسين بن على عليه السلام راهى عراق شد، به ابن عمر گفته شد: راستى برادرت حسين، ره سپار عراق شده است. اين بود كه نزد حسين عليه السلام آمد و او را به خدا سوگند داد و گفت: به راستى كه مردم عراق، مردم بدى هستند و پدرت را كشتند و برادرت را [نيزه] زدند و چنين و چنان كردند. چون از او نوميد شد، دست به گردن او آويخت و ميان دو ديده اش را بوسيد و گفت: تو را كه كشته مى شوى، به خدا مى سپارم. از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مى فرمود: «خدا، دنيارا براى شما نخواسته است».

تذكرة الخواصّ:واقدى مى گويد: چون خبر حركت حسين عليه السلام به عبد اللّه بن عمر رسيد، در راه بر او وارد شد و او را نكوهيد، سرزنش كرد و از حركت، نهى نمود و به او گفت: اى ابا عبد اللّه! از جدّت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مى گويد: «مرا به دنيا چه كار؟! و دنيا را به من چه كار؟!» و تو، پاره تن اويى. آن گاه، مانند آنچه را ابن عبّاس به او گفته بود، گفت. چون او را بر رفتن، جدّى يافت، ميان ديدگانش را بوسيد و گريست و گفت: تو را ـ كه كشته مى شوى ـ، به خدا مى سپارم.

أنساب الأشرافـ به نقل از شعبى ـ: چون حسين عليه السلام خواست كه از مكّه به كوفه برود، ابن عمر به هنگام خداحافظى به او گفت: از من بشنو. بمان و بيرون نرو. به خدا سوگند، خدا، دنيا را از شما دريغ نكرد، مگر براى آن كه خيرِ شما در آن بود. هنگام خداحافظى نيز گفت: تو راكه كشته مى شوى، به خدا مى سپارم.

الجوهرة:چون حسين عليه السلام خواست كه از مكّه بيرون رود، عبد اللّه بن عمر به نزدش آمد و گفت: اى ابا عبد اللّه! كجا مى روى؟ فرمود: «اينها، بيعت ها و نامه هاى مردم عراق است كه به من رسيده است». گفت: آيا به سوى مردمى مى روى كه پدرت را كشتند و برادرت را رها كردند، در حالى كه آنان از آن دو، بيش از تو پيروى مى كردند؟ عبد اللّه كوشيد كه او را از سفر باز دارد؛ امّا چون نپذيرفت، در آغوشش كشيد و گفت: تو را كه كشته مى شوى، به خدا مى سپارم.