گزارش هاى مربوط به نقشه كشتن ابن زياد

تاريخ الطبرىـ به نقل از عيسى بن يزيد كِنانى ـ: شَريك بن اَعوَر، با حالت شِكوه از اوضاع و احوال، وارد شد و به هانى گفت: بگو مسلم نزديك من باشد؛ چون عبيد اللّه مى خواهد از من ديدن كند. شريك به مسلم گفت: اگر عبيد اللّه را در دسترس تو قرار دهم، آيا او را با شمشير مى زنى؟ مسلم گفت: بله، به خدا! عبيد اللّه براى ديدن شريك، به خانه هانى آمد. شريك به مسلم گفته بود كه هر گاه شنيدى كه گفتم: «برايم آب بياوريد»، بر او حمله كن و او را با شمشير بزن. عبيد اللّه، نزديك شريك روى فرشى نشست و مهران، محافظ عبيد اللّه، بالاى سر او ايستاد. شريك گفت: «برايم آب بياوريد». كنيزكى با قدح آب، بيرون آمد و چون مسلم را ديد، باز گشت. شريك دوباره گفت: «مرا آب دهيد» و براى بار سوم گفت: «واى بر شما! آب را از من دريغ

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو ودّاك ـ: هانى بن عروه بيمار شد و عبيد اللّه براى عيادت وى آمد. عُمارة بن عُبَيد سَلولى به هانى گفت: تمام اجتماع و نقشه هاى ما، براى كشتن اين ستمگر است. اينك خداوند، تو را بر او مسلّط كرده است. او را بكش. هانى گفت: دوست ندارم در خانه من كشته شود. عبيد اللّه از منزل هانى بيرون رفت. يك هفته نگذشته بود كه شريك بن اَعوَر، بيمار شد و او نزد عبيد اللّه و ديگر فرمان روايان، احترام داشت. او شيعه اى متعصّب بود. عبيد اللّه برايش پيغام داد كه: امشب نزد تو مى آيم. شريك به مسلم گفت: اين فاسق، امشب به عيادت من مى آيد. چون نشست، بيرون بيا و او را بكش. آن گاه در قصر بنشين، كه ديگر كسى مانع تو نخواهد شد و اگر من هم بهبود يافتم، به بصره مى روم و عهده دار امور آن جا مى شوم و

الأخبار الطوال:هانى بن عروه، با شريك بن اَعوَر بصرى ـ كه با ابن زياد از بصره آمد ـ، ارتباط و آشنايى داشت. شريك در بصره داراى مكانت و موقعيت بالايى بود. هانى، نزد او رفت و او را به خانه خود آورد و او را در اتاقى كه مسلم سكونت داشت، جاى داد. شريك، از بزرگان شيعه بصره بود. وى هانى را بسيار تشويق مى كرد كه كارهاى مسلم را انجام دهد. مسلم نيز با هر يك از كوفيان كه نزد وى مى آمد، بيعت مى كرد و از آنان عهد و پيمان هاى محكم مى گرفت. شريك بن اَعوَر در منزل هانى بن عروه، سخت بيمار شد و خبر به عبيد اللّه بن زياد رسيد. او براى شريك، پيغام فرستاد كه براى عيادتش مى آيد. شريك به مسلم بن عقيل گفت: مقصود تو و شيعيان تو، نابودى اين ستمگر است و اينك خداوند، تو را بر او مسلّط كرده است. او براى عيادت من مى

الفتوح:شريك بن عبد اللّه اَعوَر همْدانى، در خانه هانى بن عروه بيمار شد و عبيد اللّه بن زياد تصميم گرفت نزد او برود و با او ديدار كند. شريك بن عبد اللّه، مسلم بن عقيل را خواست و به وى گفت: جانم فدايت! فردا اين فاسق به عيادت من مى آيد. من او را با سخن، سرگرم مى كنم و وقتى چنين كردم، برخيز و از اندرون، بيرون بيا و او را بكش. اگر من زنده ماندم، خيالت را از بصره نيز راحت مى كنم [و كار آن جا را سامان مى دهم]. چون صبح شد، عبيد اللّه سوار شد و به سمت خانه هانى حركت كرد تا از شريك بن عبد اللّه عيادت كند. عبيد اللّه نشست و شروع به پرسيدن از شريك كرد. مسلم خواست بيرون بيايد تا عبيد اللّه را بكشد؛ ولى هانى، صاحب منزل، او را باز داشت. سپس گفت: جانم فدايت! در خانه، دختركان و كنيزكانى دارم و من از

مثير الأحزان:مسلم در خانه هانى بن عروه فرود آمد و شيعيان، نزد او رفت و آمد داشتند. عبيد اللّه در جستجوى وى، بسيار پيگير بود؛ ولى نمى دانست كجاست. شريك بن اَعوَر همْدانى، از بصره به همراه عبيد اللّه بن زياد [به كوفه] آمده و در منزل هانى بن عروه منزل كرده بود. وى از دوستان امير مؤمنان (امام على عليه السلام) و از شيعيانِ او و بلندمرتبه و جليل القدر بود. شريك، بيمار شد. عبيد اللّه سراغش را گرفت. به وى گفتند: او بيمار شده است. ابن زياد برايش پيغام فرستاد كه امشب براى عيادتت مى آيم. شريك به مسلم بن عقيل گفت: اى پسر پيامبر خدا! به راستى كه ابن زياد مى خواهد از من عيادت كند. در يكى از نهان خانه ها پنهان شو و وقتى نشست، بيرون بيا و گردنش را بزن و من، [اصلاح] كار كوفيان را با آرامش برايت تضمين مى

إعلام الورى:شريك بن اَعوَر نيز مانند مسلم، در خانه هانى بن عروه فرود آمد و در آن جا بيمار شد. خبر دادند كه عبيد اللّه بن زياد براى عيادت مى آيد. شريك به مسلم بن عقيل گفت: داخل اين خانه شو و چون اين ملعون وارد شد و جا گرفت، بيرون بيا و با يك شمشير خلاصش كن. در اين صورت غرض، حاصل مى شود و شهر در اختيار تو، قرار مى گيرد. و اگر خداوند، مرا شفا داد، من شهر بصره را براى تو تضمين مى كنم. چون ابن زياد وارد شد و فرصت براى مسلم مهيّا گشت، تصميمش عوض شد و آن كار را انجام نداد و پس از رفتن عبيد اللّه، براى شريك، چنين عذر آورد كه اين كار، نيرنگ بود و پيامبر صلى الله عليه و آله فرموده كه: ايمان، غافلگيرانه كُشتن (ترور) را به بند كشيده است. شَريك گفت: به خدا سوگند، اگر او را كشته بودى، يك حيله گر فاجر

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):شريك بن اَعوَر حارثى، به همراه عبيد اللّه از بصره وارد كوفه شد. او از شيعيان على عليه السلام بود. شريك نيز مانند مسلم، به خانه هانى بن عروه فرود آمد. شريك در آن جا بيمار شد. عبيد اللّه براى عيادت شريك، به خانه هانى آمد و نمى دانست كه مسلم بن عقيل در آن جاست. آنان سى مرد را آماده كرده بودند كه وقتى عبيد اللّه داخل شد، او را بكشند. عبيد اللّه نزد شريك آمد و از احوال او مى پرسيد و شريك اين شعر را مى خواند: چرا سلمى را در انتظار مى گذاريد كه او را تحيّت بگوييد؟ مرا سيراب كنيد، اگر چه جانم از دست برود. عبيد اللّه گفت: چه مى گويد؟ گفتند: هذيان مى گويد. مردان آماده حمله، به جنب و جوش افتادند. عبيد اللّه از اين وضعيت، تعجّب كرد و از جا جَست و

أنساب الأشراف:هانى بن عروه مرادى، بيمار شد. عبيد اللّه بن زياد، براى عيادت او آمد. به مسلم بن عقيل گفته شد: برخيز و او را بكش. ولى هانى خوش نداشت كه كشتن عبيد اللّه در خانه او انجام شود. از اين رو، مسلم از اين كار، صرف نظر كرد. شريك بن اَعوَر حارثى نيز مانند مسلم، به خانه هانى بن عروه فرود آمد و در آن جا بيمار شد. ابن زياد از او عيادت كرد. شريك، شيعه بود و در جنگ جَمَل و صفّين همراه على عليه السلام، حضور داشت. وى به مسلم گفت: اين مرد براى عيادت من مى آيد. بيرون بيا و او را بكش. مسلم، اين كار را انجام نداد؛ چون هانى خوش نداشت. شريك گفت: نديدم كسى را كه فرصت برايش فراهم گردد و آن را از دست بدهد، مگر اين كه براى او پشيمانى و حسرت به دنبال مى آورد و تو خود، اين را مى دانى و ايرادى بر هانى

الإمامة و السياسة:مسلم به خانه هانى بن عروه مرادى ـ كه در ميان مردم كوفه، صاحب نظر بود ـ، وارد شد. هانى بن عروه به مسلم گفت: من نزد ابن زياد، موقعيتى دارم. خود را به بيمارى مى زنم و چون براى عيادت من آمد، گردنش را بزن. به ابن زياد گفته شد: هانى بن عروه بيمار شده و خون، قى مى كند. هانى، خاك قرمز مى خورْد و آن را قى مى كرد. ابن زياد براى عيادت آمد. هانى به آنان گفته بود: هر گاه گفتم: به من آب بدهيد، بيرون بيا و گردنش را بزن. هانى گفت: به من آب بدهيد. آنان، تأخير كردند. هانى گفت: واى بر شما! به من آب بدهيد، گر چه جانم را از دست بدهم. عبيد اللّه بن زياد، بيرون رفت و مسلم، كارى انجام نداد. او شجاع ترينِ مردم بود؛ ولى در اين كار، برايش ترديد حاصل شد. به ابن زياد گفته شد: به خدا، مرد

تاريخ اليعقوبى:عبيد اللّه بن زياد، وارد كوفه شد، در حالى كه مسلم در كوفه بود و در خانه هانى بن عروه سكونت داشت. هانى كه دوست ابن زياد بود، به شدّت بيمار بود. وقتى ابن زياد وارد كوفه شد، خبر بيمارى هانى به وى داده شد. او براى عيادت هانى آمد. هانى به مسلم بن عقيل و يارانش ـ كه گروهى بودند ـ گفته بود: چون عبيد اللّه نزد من نشست و جاگير شد، من مى گويم: به من آب بدهيد. [آن گاه] شما بيرون بياييد و او را بكشيد. [هانى،] آنان را داخل خانه كرد و خود در پيشخانِ خانه نشست. عبيد اللّه براى عيادت آمد و چون جاگير شد، هانى بن عروه گفت: به من آب بدهيد! چون بيرون نيامدند، گفت: به من آب بدهيد! چرا تأخير مى كنيد؟ پس از آن گفت: به من آب دهيد، گر چه جانم را از دست بدهم! ابن زياد، متوجّه شد. برخاست و از

البداية و النهاية:مسلم بن عقيل به خانه هانى بن حميد بن عروه مرادى، نقل مكان كرد و از آن جا به خانه شَريك بن اعور ـ كه از بزرگان و رؤسا بود ـ رفت. به شريك، خبر رسيد كه عبيد اللّه براى عيادت او مى آيد. پيغامى براى هانى فرستاد و گفت: مسلم بن عقيل را بفرست تا در خانه من باشد و وقتى عبيد اللّه براى عيادت من آمد، او را بكشد. هانى، مسلم را فرستاد. شريك به وى گفت: تو در مخفيگاه باش و وقتى عبيد اللّه نشست، من درخواست آب مى كنم ـ و اين، اشاره من به توست ـ. آن گاه تو بيرون بيا و او را بكش. وقتى عبيد اللّه آمد، بر بستر شريك نشست و هانى بن عروه هم آن جا بود. غلام عبيد اللّه به نام مهران، در جلوى او [به نگهبانى]ايستاد و برخاست. عبيد اللّه ساعتى با شريك سخن گفت. آن گاه شريك گفت: به من آب بدهيد. مسلم