ديدن پيامبر صلى الله عليه و آله در خواب به هنگام وداع با قبر ايشان

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام ـ: چون شب شد، [حسين عليه السلام]براى وداع با قبر پيامبر صلى الله عليه و آله به مسجد النبى رفت. چون نزديك قبر شد، نورى از داخل درخشيد و وى به جاى خود باز گشت. چون دومين شب رسيد، به مسجد رفت تا با قبر، وداع كند. به نماز ايستاد و نماز را طولانى كرد. در حال سجده، خواب، او را ربود. پيامبر صلى الله عليه و آله نزد او آمد. حسين عليه السلام را به آغوش گرفت و او را به سينه چسبانيد و شروع كرد ميان چشمان او را بوسيدن و مى فرمود: «پدرم به فدايت! مى بينم كه در ميان گروهى از اين امّت، در خون خود غلتيده اى، در حالى كه اميد شفاعت مرا نيز دارند! آنان را نزد خداوند، بهره و نصيبى نيست. فرزندم! تو نزد

الفتوح:حسين بن على عليه السلام شبى از منزل، خارج شد و نزد قبر جدّش آمد و گفت: «سلام بر تو، اى پيامبر خدا! من، حسين، فرزند فاطمه ام. من، زاده تو و فرزندِ زاده تو ام و نواده تو ام كه در ميان امّتت بر جاى نهادى. اى پيامبر خدا! گواه باش كه مرا خوار كردند و نابود ساختند و حريم مرا نگه نداشتند. اين، شِكوه من به توست، تا آن هنگام كه تو را ملاقات كنم. درود و سلام خداوند، بر تو باد!». آن گاه براى نماز، به پا خاست و يكسره در ركوع و سجده بود. [راوى] مى گويد: وليد بن عُتبه، كسى را به منزل حسين عليه السلام روانه كرد تا ببيند كه آيا از مدينه بيرون رفته يا نه. او را در منزل نيافت و با خود گفت: ستايش، خداوندى را كه مرا با خون او مؤاخذه نكرد! و گمان كرد [امام عليه السلام]از مدينه بيرون رفته است. [راوى]