حدیث دربارهنام گذارى

دلائل الإمامة:ويُكَنّى أبا عَبدِ اللّهِ، ولَقَبُهُ عليه السلام: السِّبطُ، وهُوَ الشَّهيدُ، وَالرَّشيدُ، وَالطَّيِّبُ، وَالوَفِيُّ، وَالتّابِعُ لِمَرضاةِ اللّهِ، وَالدَّليلُ عَلى ذاتِ اللّهِ، وَالمُطَهَّرُ، وَالسَّيِّدُ، وَالمُبارَكُ، وَالبَرُّ، وسِبطُ رَسولِ اللّهِ، وأحَدُ سَيِّدَي شَبابِ أهلِ الجَنَّةِ، وأحَدُ الكاظِمَينِ. ۱

دلائل الإمامة:كنيه اش ابو عبد اللّه و لقبش سِبط ۲ است و اوست شهيد، رشيد، طيّب (پاكيزه)، وفىّ (وفادار)، در پى رضايت خدا، راه نما به خود خدا، پاك قرار داده شده، سيّد (سَرور)، مبارك، نيك، نوه پيامبر خدا، يكى از دو سَرور جوانان بهشتى، و يكى از دو نگه دارنده خشم خويش.

۱.دلائل الإمامة: ص 180.

۲.سبط: نوه دخترى. مقصود، نوه دخترى پيامبر صلى الله عليه و آله است.

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام نام گذاری

احادیث دیگر این موضوع

المناقب، ابن شهرآشوبـ به نقل از امام باقر، از پدرش امام زين العابدين عليهماالسلام، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: فرمان يافتم كه اين دو پسرم را حسن و حسين بنامم.

الكافىـ به نقل از سَكونى، از امام صادق عليه السلام، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: فرزند صالح، دسته گلى از سوى خداست كه ميان بندگانش قسمت كرده است و دو دسته گل من از دنيا، حسن و حسين اند. آنها را به نام دو سِبط بنى اسرائيل، شَبَّر و شَبير ناميدم.

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از هانى بن هانى، از امام على عليه السلام، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: من اين پسرانم را به همان نام هايى كه هارون، پسرانش را ناميد، شَبَّر و شَبير و مُشَبِّر ناميدم.

تاريخ دمشقـ به نقل از سلمان، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: هارون، دو پسرش را شَبَّر و شَبير ناميد و من، دو پسرم حسن و حسين را به همان نام هايى مى نامم كه هارون، دو پسرش را ناميد: شَبَّر و شَبير.

علل الشرائعـ به نقل از عبد اللّه بن عبّاس ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به فاطمه عليهاالسلام فرمود: «اى فاطمه! [معادل] نام حسن و حسين، در دو پسر هارون، شَبَّر و شَبير است به دليل احترامشان نزد خداى عز و جل».

معانى الأخبارـ به نقل از ابن مسعود ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به على بن ابى طالب عليه السلام فرمود: «هنگامى كه خداوند عز و جل آدم عليه السلام را آفريد و از روح خود در او دميد و فرشتگانش را براى او به سجده در آورد و در بهشت خود، جايش داد و كنيز خود، حوّا را به همسرى اش در آورد، آدم به عرش چشم دوخت و در آن جا، پنج سطر نوشته ديد پرسيد: پروردگارا! اينها چه كسانى اند؟ خداى عز و جل به او گفت: اينان كسانى اند كه چون آفريدگانم آنان را شفيع درگاهم كنند، مى پذيرم. آدم گفت: پروردگارا! به حقّ منزلت آنان نزد تو، نام هايشان چيست؟ خداى متعال گفت: نفر اوّل، من، محمودم و او، محمّد است. دوم، من، عالى هستم و او، على است. سوم، من، فاطر هستم و او، فاطمه است. چهارم، من، محسن هستم و او، حسن است. پنجم، من، داراى احسان هستم و او، حسين است، كه همگى، خداى عز و جلرا مى ستايند».

علل الشرائعـ به نقل از زيد بن على، از پدرش امام زين العابدين عليه السلام ـ: چون حسين عليه السلام متولّد شد، خداى متعال به جبرئيل عليه السلام وحى كرد كه: «پسرى براى محمّد، متولّد شده است. بر او فرود آى و شاد باش گو و به او بگو: على براى تو، مانند هارون براى موسى است. پس، او را به نام پسر هارون، نام بگذار». جبرئيل عليه السلام فرود آمد و از جانب خداى متعال به او شادباش گفت و سپس گفت: «خداى عز و جل به تو فرمان مى دهد كه او را به نام پسر هارون بنامى». پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: نام او چه بوده است؟ جبرئيل گفت: «شَبير». پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: زبان من، عربى است. جبرئيل گفت: «او را حسين بنام».

تاريخ دمشقـ به نقل از ابن جَريج، از امام صادق عليه السلام، از پدرش امام باقر عليه السلام ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله نام حسين را از نام حسن بر گرفت.