حدیث دربارهفرزندان

لباب الأنسابـ في ذِكرِ أولادِ الحُسَينِ بنِ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام مِنَ البَنينَ وَالبَناتِ وزَوجاتِهِ ـ: الأَبناءُ [و] اُمَّهاتُهُم: عَلِيٌّ الأَكبَرُ، اُمُّهُ لَيلى بِنتُ أبي مُرَّةَ حافِدَةِ أبي سُفيانَ؛ عَلِيٌّ الأَصغَرُ، اُمُّهُ شَهرَبانَوَيهِ بِنتُ يَزدَجَردَ شَهرِيارَ؛ عَبدُ اللّهِ، اُمُّهُ شَهرَبانو أيضا؛ جَعفَرٌ، اُمُّهُ مَلومَةُ بِنتُ قُضاعَةَ؛ إبراهيمُ، فيهِمَا اختِلافٌ، مُحَمَّدٌ. البَناتُ [و] اُمَّهاتُ بَناتِهِ: فاطِمَةُ، اُمُّها اُمُّ إسحاقَ بِنتُ طَلحَةَ؛ سُكَينَةُ، اُمُّهَا الرَّبابُ بِنتُ امرِئِ القَيسِ بنِ عَدِيٍّ؛ زَينَبُ، ماتَت صَغيرَةً، اُمُّها شَهرَبانو بِنتُ يَزدَجَردَ؛ اُمُّ كُلثومٍ ماتَت صَغيرَةً، اُمُّها ـ أيضا ـ شَهرَبانو بِنتُ يَزدَجَردَ. ۱

لباب الأنسابـ در يادكرد فرزندان حسين بن على بن ابى طالب عليه السلام از پسر و دختر و همسرانش ـ: پسران و مادران آنها: على اكبر كه مادرش ليلا، دختر ابو مُرّه، نَوه ابوسفيان بود. على اصغر [زين العابدين عليه السلام] كه مادرش شهربانو، دختر يزدگرد شهريار بود. عبد اللّه كه مادر او نيز شهربانو بود. جعفر كه مادرش مَلومَه، دختر قُضاعه بود و ابراهيم ـ كه در اين دو اختلاف است ـ و محمّد. دختران و مادران آنها: فاطمه كه مادرش اُمّ اسحاق، دختر طلحه بود. سَكينه كه مادرش رَباب، دختر امرؤ القيس بن عدى بود. زينب كه در كودكى در گذشت و مادرش شهربانو، دختر يزدگرد بود. اُمّ كلثوم كه در كودكى در گذشت و مادر او نيز شهربانو، دختر يزدگرد بود.

۱.لباب الأنساب: ج1 ص 349.

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام فرزندان

احادیث دیگر این موضوع

الإرشاد:امام حسين عليه السلام، شش فرزند داشت: على اكبر، مقصود شيخ مفيد از «على اكبر» در اين جا، امام زين العابدين عليه السلام است. كه كنيه اش ابو محمّد و مادرش شاه زنان، دختر يزدگرد، شاه ايران بود. على اصغر، مقصود شيخ مفيد از «على اصغر» در اين جا، على اكبر است. كه با پدرش در كربلا كشته شد. و مادرش ليلا، دختر ابو مُرّة بن عروة بن مسعود ثقفى بود. جعفر بن حسين، كه فرزندى از او نماند و مادرش از قبيله قُضاعه بود و در همان روزگارِ زندگانى امام حسين عليه السلام در گذشت. عبد اللّه بن حسين، كه در كودكى با پدرش كشته شد. تيرى آمد و او را در دامان پدرش ذبح كرد. سكينه دختر امام حسين عليه السلام، كه مادرش رَباب، دختر امرِؤ القيس بن عَدىّ كلبى است. رَباب، مادر عبد اللّه بن حسين نيز بود. فاطمه، دختر امام حسين عليه السلام، كه مادرش اُمّ اسحاق، دختر طلحة بن عبيد اللّه تَيمى است.

مطالب السَّؤولـ در يادكرد فرزندان امام حسين عليه السلام ـ: او را ده فرزند پسر و دختر بود: شش پسر و چهار دختر. پسرها: على اكبر، على اوسط ـ كه همان امام زين العابدين عليه السلام است و در باب مربوط به او، ذكرش مى آيد ـ، على اصغر، محمّد، عبد اللّه و جعفر هستند. على اكبر، كه پيشِ روى پدرش جنگيد تا به شهادت رسيد. على اصغر كه در حالى كه كودكى بيش نبود، تيرى به او رسيد و كشته شد. و گفته شده كه عبد اللّه نيز با پدرش به شهادت رسيد. و امّا دخترها: زينب، سكينه و فاطمه اند، و اين سخن، مشهور است؛ امّا گفته شده كه امام حسين عليه السلام، چهار پسر و دو دختر داشته است؛ امّا قول اوّل، مشهورتر است. و يادكرد جاودان و ستايش بى پايان از ميان فرزندان، ويژه على اوسط، زينت عابدان (زين العابدين) است، نه ديگر فرزندان.

المناقب، ابن شهرآشوب:پسران ايشان (امام حسين عليه السلام): على اكبر شهيد است كه مادرش بَرّه، دختر عُروة بن مسعود ثقفى است. علىِ اَوسَط كه همان امام [زين العابدين عليه السلام] است و على اصغر كه اين دو، فرزندان شهربانو هستند. محمّد و عبد اللّه شهيد كه مادرشان، رَباب، دختر امرؤ القيس است. جعفر كه مادرش از قبيله قُضاعه است. و دخترانش: سكينه كه مادرش رَباب، دختر امرؤ القيس كِنْدى است. فاطمه كه مادرش امّ اسحاق، دختر طلحة بن عبد اللّه است؛ و زينب. نسل امام حسين عليه السلام از يك پسر (امام زين العابدين عليه السلام) و دو دختر، باقى ماند.

لباب الأنسابـ در يادكرد فرزندان امام حسين عليه السلام ـ: و از فرزندان او، جز امام زين العابدين عليه السلام، فاطمه، سَكينه و رُقَيّه، باقى نماند.

الكافىـ به نقل از عبد الرحمان بن محمّد عَزرَمى ـ: معاويه، مروان بن حكم را بر مدينه گمارد و به او فرمان داد كه براى جوانان قريش، عطايى مقرّر بدارد و او هم مقرّر كرد. امام زين العابدين عليه السلام مى فرمايد: من نزد او رفتم. گفت: نامت چيست؟ گفتم: على بن الحسين. گفت: نام برادرت چيست؟ گفتم: على. گفت: على و على؟! پدرت چه مى خواهد بكند؟ مى خواهد نام همه فرزندانش را على بگذارد؟! سپس، سهم مرا معلوم كرد و من، نزد پدرم باز گشتم و ماجرا را گفتم. [پدرم] فرمود: «واى بر پسر زن كبودْچشمِ كبودْچشمى، صفتى رايج است و چه بسا مراد، بد يُمنى آن باشد. عرب، كبودچشمى را علامت شومى مى دانستند و كبودى، بدترين نوع رنگ چشم و مبغوض ترينِ آن در نزد عرب بوده است؛ زيرا روميان، كه كبودچشم بودند، سرسخت ترين دشمن آنان بودند. دبّاغ چرم ها. اگر صد فرزند برايم متولّد شود، دوست دارم جز نام على، بر آنها نگذارم».