حدیث دربارهنماز گزاردن با پيامبر صلى الله عليه و آله
تهذيب الأحكام عن حفص عن أبي عبد اللّه [الصادق] عليه السلام:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله كانَ فِي الصَّلاةِ وإلى جانِبِهِ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام، فَكَبَّرَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَلَم يُحِرِ الحُسَينُ عليه السلام بِالتَّكبيرِ، ثُمَّ كَبَّرَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَلَم يُحِرِ الحُسَينُ عليه السلام التَّكبيرَ، ولَم يَزَل رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يُكَبِّرُ، ويُعالِجُ الحُسَينُ عليه السلام التَّكبيرَ.
فَلَم يُحِر حَتّى أكمَلَ سَبعَ تَكبيراتٍ، فَأَحارَ الحُسَينُ عليه السلام التَّكبيرَ فِي السّابِعَةِ. فَقالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: فَصارَت سُنَّةً. ۱
تهذيب الأحكامـ به نقل از حفص، از امام صادق عليه السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در نماز و حسين بن على عليه السلام در كنارش بود. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله تكبير گفت؛ امّا حسين عليه السلام نتوانست تكبير بگويد.
سپس [دوباره] پيامبر صلى الله عليه و آله تكبير گفت؛ امّا حسين عليه السلام نتوانست تكبير بگويد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، پيوسته تكبير مى گفت و حسين عليه السلام تلاش مى كرد؛ ولى از عهده بر نمى آمد و نتوانست تا آن كه پيامبر صلى الله عليه و آله هفت تكبير گفت و حسين عليه السلام توانست در هفتمين تكبير پيامبر صلى الله عليه و آله، از عهده تكبير گفتن بر آيد؛ و اين، سنّت شد.
۱.تهذيب الأحكام: ج 2 ص 67 ح 243، علل الشرائع: ص 331 عن عبداللّه بن سنان، المناقب لابن شهر آشوب: ج 4 ص 73، بحار الأنوار: ج 44 ص 194 ح 7.