معناى «امر ميان دو امر»

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند از روى اجبار، فرمانبرى، و از روى شكست، نافرمانى نمى شود و بندگان را بدون سرپرست، رها نكرده است؛ ليكن او بر آنچه آنان را بر آن نيرومند ساخته، تواناست و چيزى را كه به آنان تمليك نموده، مالك است؛ چرا كه اگر بندگان، از خدا فرمان برند، چيزى و كسى نمى تواند از آن باز بدارد، و اگر [قصد كنند كه]مرتكب نافرمانى خدا شوند و خدا بخواهد ميان آنان و آن [نافرمانى]جدايى اندازد، چنين مى كند، و [البتّه]چنين نيست كه اگر كسى خواست ميان كسى و كار او مانع شود، ولى نشد و آن شخص آن كار را انجام داد، [بتوان گفت كه]مانع كار، آن كس را به آن كار وادار نموده است ۳.