فلسفه نبوّت

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در علّت نام گذارى شدن ايشان به داعى ـ: و امّا داعى، از آن روست كه من، مردم را به دين پروردگارم دعوت مى كنم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ هنگامى كه در آغاز دعوت، خويشان نزديك خود را جمع كرد و آيت نبوّت را برايشان بيان نمود ـ: اى پسران عبد المطّلب! خداوند، مرا به سوى همه مردم، عموماً، و به سوى شما، خصوصاً، فرستاده است؛ زيرا خداوند عز و جل فرموده: «و خويشان، نزديكت را بيم ده» . من، شما را به دو كلمه فرا مى خوانم كه گفتن آنها آسان است؛ امّا در ترازوى اعمال، گران اند. شما با اين دو كلمه بر عرب و عجم، حاكم مى شويد و ملّت ها فرمان بُردار شما مى شوند و به واسطه اين دو كلمه به بهشت مى رويد و از آتش مى رَهيد. اين دو كلمه عبارت اند از: شهادت دادن به اين كه هيچ خدايى جز اللّه نيست، و اين كه من فرستاده خدا هستم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من برانگيخته شده ام تا صفات عالىِ انسانى را كامل سازم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[خداوند،] فرستادگان را به سوى مردم فرستاد تا او را بر آفريدگانش حجّت رسا باشد و فرستادگانش به سوى آنان، گواه بر ايشان باشند، و پيامبرانِ بشارتگر و بيم دهنده را در ميان مردم برانگيخت تا اگر هلاك مى شوند، از روى دليل باشد و اگر به حيات [و سعادت] دست مى يابند، نيز از روى دليل باشد، و براى اين كه بندگان، آنچه را درباره پروردگارشان نمى دانستند، بدانند و ربوبيّت او را كه منكِرش بودند، بشناسند و الوهيّتش را كه براى آن شريك قائل بودند، يگانه بدانند