حدیث دربارهاستجابت دعاها

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ عز و جل: مَن أهانَ لي وَلِيّا فَقَد أرصَدَ لِمُحارَبَتي. وما تَقَرَّبَ إلَيَّ عَبدٌ بِشَيءٍ أحَبَّ إلَيَّ مِمَّا افتَرَضتُ عَلَيهِ، وإنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إلَيَّ بِالنّافِلَةِ حَتّى اُحِبَّهُ، فَإِذا أحبَبتُهُ كُنتُ سَمعَهُ الَّذي يَسمَعُ بِهِ، وبَصَرَهُ الَّذي يُبصِرُ بِهِ، ولِسانَهُ الَّذي يَنطِقُ بِهِ، ويَدَهُ الَّتي يَبطِشُ بِها، إن دَعاني أجَبتُهُ، وإن سَأَلَني أعطَيتُهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرمود: «هر كس يكى از دوستانم را خوار سازد، به پيكار من برخاسته است. هيچ بنده اى با چيزى محبوب تر در نزد من از آنچه بر او واجب ساخته ام، به من نزديك نمى شود. بنده، با كارهاى مستحب به من نزديك مى شود، تا آن جا كه او را دوست مى دارم. پس چون دوستش داشتم، گوش شنوايش، چشم بينايش، زبان گويايش و دست نيرومندش مى شوم. اگر مرا بخواند، پاسخش مى دهم و اگر از من بخواهد، به او مى بخشم».
۱.الكافي: ج 2 ص 352 ح 7.