حدیث دربارهآثار معرفت خدا
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ عز و جل: مَن أَهانَ لي وَلِيّا فَقَد أَرصَدَ لِمُحارَبَتي. وما تَقَرَّبَ إِلَيَّ عَبدٌ بِشَيءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افتَرَضتُ عَلَيهِ، وإِنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنّافِلَةِ حَتّى أُحِبَّهُ، فَإِذا أَحبَبتُهُ كُنتُ سَمعَهُ الَّذي يَسمَعُ بِهِ، وبَصَرَهُ الَّذي يُبصِرُ بِهِ، ولِسانَهُ الَّذي يَنطِقُ بِهِ، ويَدَهُ الَّتي يَبطِشُ بِها، إِن دَعانيأَجَبتُهُ، وإِن سَأَلَني أَعطَيتُهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى عز و جل مى فرمايد: «هر كه به دوست من توهين كند، به جنگ با من برخاسته است. بنده اى به من با بهتر از انجام دادن واجباتش تقرّب نجسته است و او با انجام دادن مستحب به من، تقرّب مى جويد تا دوستدارش شوم و چون دوستدارش مى شوم، گوشِ شنيدن او و ديده ديدن او و زبانِ گفتن و دستِ فعّاليت او مى گردم. اگر مرا بخوانَد، اجابتش مى كنم و اگر از من بخواهد، عطايش مى نمايم».
۱.الكافي: ج 2 ص 352 ح 7.