حدیث دربارهموانع اجابت دعا

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:سَيَأتي عَلَى النّاسِ زَمانٌ تَخبُثُ فيهِ سَرائِرُهُم، وتَحسُنُ فيهِ عَلانِيَتُهُم طَمَعا فِي الدُّنيا، لا يُريدونَ بِهِ ما عِندَ رَبِّهِم، يَكونُ دينُهُم رِياءً لا يُخالِطُهُم خَوفٌ، يَعُمُّهُمُ اللّهُ بِعِقابٍ فَيَدعونَهُ دُعاءَ الغَريقِ فَلا يَستَجيبُ لَهُم. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به زودى، زمانى خواهد رسيد كه مردم، به سبب دنياخواهى، باطنى پليد و ظاهرى نيك دارند. آنچه را نزد پروردگارشان است، نمى خواهند. دينشان رياكارانه است و در دل هايشان ترسى [از خدا]نيست. عذاب خدا، آنان را فرا مى گيرد و مردم، همچون شخصِ در حال غرق شدن، به درگاه او دعا مى كنند؛ امّا دعايشان را نمى پذيرد.

۱.الكافي: ج 2 ص 296 ح 14.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بُريدن پيوند خويشاوندى، مانع اجابت دعا مى شود.

المعجم الكبيرـ به نقل از ابو عبد الرحمان قاسم ـ: از پيامبر خدا شنيدم كه در باره شراب مى فرمايد: «هر كه آن را در كف بگيرد، هيچ دعايى از او پذيرفته نمى شود».

امام باقر عليه السلام:در كتاب پيامبر خدا ديديم كه: «. هر گاه امر به معروف و نهى از منكر نكنند و از خوبان اهل بيتم پيروى ننمايند، خداوند، بَدان آنها را بر ايشان مسلّط مى گردانَد. پس، خوبانشان دعا مى كنند؛ امّا دعايشان مستجاب نمى شود».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به فاطمه عليهاالسلامـ: اى فاطمه! هر كس، از مرد و زن، نمازش را سبُك بشمارد، خداوند، او را به پانزده چيز مبتلا مى كند: شش تاى آنها در سراى دنياست. و آن شش چيزى كه در سراى دنيا به او مى رسد، اينهاست:. و [پنجم]دعايش به آسمان بالا نمى رود و ششم، براى او در دعاى نيكان، بهره اى نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى عز و جل مى فرمايد: «هيچ مخلوقى نيست كه به غير من چنگ زند، مگر آن كه اسباب آسمان ها و اسباب زمين را از او قطع مى كنم. پس اگر از من خواست، به او نمى دهم و اگر مرا خواند، پاسخش را نمى دهم. هيچ مخلوقى نيست كه به من، و نه خلق من، چنگ زند، مگر آن كه آسمان ها و زمين را ضامن روزىِ او مى گردانم. پس اگر مرا خوانْد، پاسخش را مى دهم و اگر از من خواست، به او مى دهم و اگر از من آمرزش طلبيد، او را مى آمرزم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا بنده در آستانه رسيدن به حاجتى از حاجت هاى دنيا قرار مى گيرد؛ امّا خداوند از فراز هفت آسمان، ياد او مى كند و مى فرمايد: «فرشتگان من! اين بنده ام به حاجتى از حاجت هاى دنيا نزديك شده است. اگر آن را برايش بگشايم، درى به سوى آتش گشوده ام. پس، آن را از او دور كنيد». بنده، انگشت حسرت مى گزد و مى گويد: چه كسى بر من [در رسيدن به آن حاجت]پيشى گرفت؟ چه كسى به من نيرنگ زد؟ در صورتى كه اين، جز لطفى نيست كه خداوند در حقّ او نموده است.