حدیث دربارهنشانه هاى نفاق
عنه صلى الله عليه و آله:لِلمُنافِقينَ عَلاماتٌ يُعرَفونَ بِها: تَحِيَّتُهُم لَعنَةٌ، وطَعامُهُم نُهمَةٌ، وغَنيمَتُهُم غُلولٌ، لا يَقرَبونَ المَساجِدَ إلّا هُجرا، ولا يَأتونَ الصَّلاةَ إلّا دُبُرا، مُستَكبِرينَ لا يَألَفونَ ولا يُؤلَفونَ، خُشُبٌ باللَّيلِ سُخُبٌ بالنَّهارِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:براى منافقان، نشانه هايى است كه با آنها شناخته مى شوند: درودشان لعنت است. پُرخور و شكمباره اند. به غنايم، دستبرد مى زنند. به مساجد، نزديك نمى شوند، مگر با اكراه و رياكارى. نماز را آخرِ وقت مى خوانند. خودْ برتر بين اند، به طورى كه با كسى اُنس و اُلفت نمى گيرند و كسى هم با آنان اُلفت نمى گيرد. شب، مانند چوبِ خشك مى افتند (شب زنده دارى نمى كنند) و روز، صداى خود را به جرّ و بحث، بلند مى كنند.
۱.كنز العمال: ج 1 ص 170 ح 862.