حدیث دربارهسيره پيامبر صلى الله عليه و آله در مهربانى به
صحيح مسلم عن عمرو بن سعيد عن أنس:ما رَأيتُ أحَدا كانَ أرحَمَ بِالعِيالِ مِن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، قالَ: كانَ إبراهيمُ مُستَرضَعا لَهُ في عَوالي المَدينَةِ، فَكانَ يَنطَلِقُ ونَحنُ مَعَهُ فَيدخُلُ البَيتَ وإنَّهُ لَيُدَّخَنُ، وكانَ ظِئرُهُ ۱ قَينا ۲، فَيَأخُذُهُ فَيُقَبِّلُهُ، ثُمَّ يَرجِعُ. ۳
صحيح مسلمـ به نقل از عمرو بن سعيد، از اَنَس بن مالك ـ: هيچ كس را نديدم كه نسبت به خانواده اش مهربان تر از پيامبر خدا باشد.
ابراهيم [پسر پيامبر خدا]، دايه اى در عوالى ۴ مدينه داشت. پيامبر صلى الله عليه و آله پيوسته به آن جا مى رفت و ما نيز همراه ايشان بوديم. ايشان، وارد خانه مى شد و دايه كه برده بود، [خانه را]با بخور، خوش بو مى كرد. پيامبر صلى الله عليه و آله ابراهيم را مى گرفت و مى بوسيد و سپس باز مى گشت.
۱.الظِئْرُ: المُرضِعَةُ غير ولدها. ويقع على الذكر والاُنثى (النهاية: ج 3 ص 154 «ظأر»).
۲.القِيانُ: الإماءُ والعَبيدُ (النهاية: ج 4 ص 135 «قين»).
۳.صحيح مسلم: ج 4 ص 1808 ح 63.
۴.منطقه بالاى مدينه، «عوالى» ناميده مى شده و هم اكنون نيز به همين نام شناخته مى شود. بسيارى از باغ ها و نخلستان هاى مدينه، در اين محل قرار گرفته اند.