حدیث دربارهپاكى مؤمن از گناهان

الموطّأ عن يحيى بن سعيد:إنَّ رَجُلاً جاءَهُ المَوتُ في زَمانِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، فَقالَ رَجُلٌ: هَنيئا لَهُ ماتَ ولَم يُبتَلَ بِمَرَضٍ. فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: وَيحَكَ، وما يُدريكَ لَو أنَّ اللّهَ ابتَلاهُ بِمَرَضٍ يُكَفِّرُ بِهِ مِن سَيِّئاتِهِ. ۱

الموطّأـ به نقل از يحيى بن سعيد ـ: مردى در زمان پيامبر خدا مُرد. كسى درباره او گفت: گوارايش باد! او مُرد، در حالى كه به مرضى مبتلا نشد. آن گاه پيامبر خدا فرمود: «واى بر تو! تو چه مى دانى؟ چنانچه خداوند عز و جل او را به مرضى مبتلا مى كرد، با آن، گناهانش را پاك مى نمود».

۱.الموطّأ: ج 2 ص 942 ح 8.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان مصیبت ها بلاها و شرور حکمت مصیبت ها +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، هر كسى را به بلايى در جسمش گرفتار سازد، همان، گناهان او را مى ريزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل مى فرمايد: «هر گاه من يكى از بندگان مؤمنم را گرفتار ساختم و به خاطر آن گرفتارى، ستايشم نمود، همانا او از رختخوابش همانند روزى كه از مادر متولّد شده، بدون گناهان بر مى خيزد» و پروردگار عز و جل مى فرمايد: «من بنده ام را گرفتار نمودم و مبتلا ساختم. شما، اجر او را همانند زمان سلامتش به او بدهيد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به مسلمان، رنج و درد طولانى و غم و اندوه و آزار و غصّه، حتّى خارى كه به تنش فرو مى رود، نمى رسد، جز اين كه خداوند به خاطر آنها، گناهان او را پاك مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه گناهان بنده بسيار شدند و او داراى عملى نبود كه آنها را پاك كند، خداوند عز و جل او را به اندوه، گرفتار مى سازد تا گناهان او را پاك گرداند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا بلا. براى پيامبران، درجه، و براى دوستان خدا، كرامت است.

امام صادق عليه السلام:از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيدند: گرفتارترينْ مردم در دنيا، كيان اند؟ فرمود: «پيامبران، سپس برترين هاى پس از آنان و [سپس]برترين هاى پس از آنان. مؤمن به اندازه ايمان و نيكى عمل هايش، مبتلا مى گردد. پس هر كس ايمانش كامل و عملش نيكو باشد، گرفتارى اش بيشتر، و هر كس ايمانش ناقص و عملش اندك باشد، گرفتارى اش اندك خواهد بود».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى متعال براى بنده در بهشت، درجه اى بلند مقرّر كرده كه عمل او به آن نمى رسد. پس پيوسته گرفتار بلا مى شود تا بِدان برسد.

الكافىـ به نقل از على بن رئاب ـ: از امام صادق عليه السلام درباره اين سخن خداوند عز و جل: «و هر [گونه]مصيبتى به شما برسد، به سبب عملكرد خود شماست» پرسيدم كه: درباره آنچه به على و اهل بيت او عليهم السلام پس از او رسيد، چه نظرى داريد؟ آيا آن هم به خاطر عملكرد خودشان بود، در حالى كه آنان، اهل بيت طهارت و معصوم بودند؟ فرمود: «همانا پيامبر خدا بدون انجام دادن گناهى، هر روز و شب، صد مرتبه به درگاه خداوند، توبه مى كرد و آمرزش مى طلبيد. خداوند، براى اوليايش، بدون هيچ گناهى [از جانب ايشان]، مصيبت هايى اختصاص داده تا بر پايه آنها پاداششان دهد».