حدیث دربارهامر به معروف و نهى از منكر

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إذا رَأَيتُم اُمَّتي تَهابُ الظّالِمَ أن تَقولَ لَهُ: إنَّكَ أنتَ ظالِمٌ، فَقَد تُوُدِّعَ ۱ مِنهُم. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه ديديد امّتم از اين كه به ستمگر بگويد: «تو ستمگرى» مى هراسد، بى گمان [از جانب خدا]به حال خود رها شده است ۳.

۱.تُوُدِّعَ منهم: أي اُسلِموا إلى ما استَحقّوه من النَّكيرِ عليهم. وهو من المجاز؛ لأنّ المعتني بإصلاحِ شأن الرجل إذا يَئِسَ من صلاحه تَرَكَه واستَراحَ من معاناة النَّصَب معه (النهاية: ج 5 ص 166 «ودع»).

۲.مسند ابن حنبل: ج 2 ص 561 ح 6531.

۳.به تعبير عاميانه، يعنى كارَش تمام و فاتحه اش خوانده شده است. «تُوُدّع» كه در متن عربى حديث آمده، از توديع است؛ يعنى با او خداحافظى شده است.

کلیدواژه‌ها امر به معروف و نهی از منکر حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شما امّتى هستيد كه برايتان، آسانى خواسته شده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[مسئوليت] نُه چيز، از امّت من، برداشته شده است: خطا، فراموشى، آنچه ندانند، آنچه نتوانند، آنچه بِدان ناچار باشند، آنچه به زور به آن وادار شوند، فالِ بد زدن، وسوسه در انديشيدن در آفرينش، و رَشك بردن تا زمانى كه به زبان يا دستْ آشكار نشود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل چند چيز به من عطا فرمود: فاتحة الكتاب، اذان، [نماز]جماعت در مسجد، [نماز]روز جمعه، نماز خواندن بر جنازه، بلند خواندن سه نماز [صبح و مغرب و عشا]، رخصت يافتن امّتم در هنگام بيمارى و سفر، و شفاعت از آن دسته از امّتم كه مرتكب گناهان كبيره مى شوند.