حدیث دربارهاملا و استدراج

مسند ابن حنبل عن عُقبَة بن عامر عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إذا رَأَيتَ اللّهَ يُعطِي العَبدَ مِنَ الدُّنيا عَلى مَعاصيهِ ما يُحِبُّ، فَإِنَّما هُوَ استِدراجٌ. ثُمَّ تَلا رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله «فَلَمَّا نَسُواْ مَا ذُكِّرُواْ بِهِ فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ أَبْوَ بَ كُلِّ شَىْ ءٍ حَتَّى إِذَا فَرِحُواْ بِمَا أُوتُواْ أَخَذْنَـهُم بَغْتَةً فَإِذَا هُم مُّبْلِسُونَ» ۱. ۲
مسند ابن حنبلـ به نقل از عُقبة بن عامر ـ: پيامبر خدا فرمود: «هر گاه ديدى كه خداوند، بهره دنيا را به بنده اى عطا مى فرمايد تا به گناهانى كه مى خواهد، بپردازد، اين جز پلّه پلّه فرو افتادنش نيست». سپس پيامبر خدا اين آيه را تلاوت فرمود: «پس چون آنچه را بِدان پند داده شدند، فراموش كردند، درهاى همه چيز را بر آنان گشوديم و چون بدانچه داده شدند، شادمان گشتند، ناگهان گرفتيمشان. پس همان دم، نوميد شدند» .
۱.الأنعام: 44.
۲.مسند ابن حنبل: ج 6 ص 122 ح 17313.

احادیث دیگر این موضوع

۱