بيرون رفتن از خانه

2 حدیث
سنن أبي داوود عن اُمَّ سلمة:ما خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله مِن بَيتي قَطُّ إلّا رَفَعَ طَرفَهُ إلَى السَّماءِ فَقالَ: اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن أضِلَّ أو اُضَلَّ، أو أزِلَّ أو اُزَلَّ، أو أظلِمَ أو اُظلَمَ، أو أجهَلَ أو يُجهَلَ عَلَيَّ. ۱
سنن أبى داوودـ به نقل از اُمّ سلمه ـ: هيچ گاه پيامبر صلى الله عليه و آله از اتاق من خارج نشد، مگر اين كه نگاهش را به آسمان برداشت و گفت: «بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه گم راه شوم يا گم راهم كنند، بلغزم يا لغزانده شوم، ستم كنم يا به من ستم شود، و نادانى كنم يا بر من نادانى شود».
۱.
سنن أبي داوود: ج 4 ص 325 ح 5094
الإمام الباقر عليه السلام:مَن قالَ حينَ يَخرُجُ مِن بابِ دارِهِ: «أعوذُ بِما عاذَت بِهِ مَلائِكَةُ اللّهِ ۱ مِن شَرِّ هذَا اليَومِ الجَديدِ الَّذي إذا غابَت شَمسُهُ لَم تَعُد، ومِن شَرِّ نَفسي ومِن شَرِّ غَيري، ومِن شَرِّ الشَّياطينِ، ومِن شَرِّ مَن نَصَبَ لِأَولِياءِ اللّهِ، ومِن شَرِّ الجِنِّ وَالإِنسِ، ومِن شَرِّ السِّباعِ وَالهَوامِّ، ومِن شَرِّ رُكوبِ المَحارِمِ كُلِّها، اُجيرُ نَفسي بِاللّهِ مِن كُلِّ شَرٍّ»، غَفَرَ اللّهُ لَهُ وتابَ عَلَيهِ، وكَفاهُ الهَمَّ، وحَجَزَهُ عَنِ السّوءِ، وعَصَمَهُ مِنَ الشَّرِّ. ۲
امام باقر عليه السلام:هر كس هنگامى كه از سرايش خارج مى شود، بگويد: «پناه مى برم به كسى كه فرشتگان خدا بر او پناه بردند، از شرّ اين روز جديدى كه چون خورشيدش غروب كند، باز نمى گردد، و از شرّ خودم و از شرّ جز خودم، و از شرّ شياطين، و از شرّ كسى كه با دوستان خدا به دشمنى برخاسته، و از شرّ جن و انس، و از شرّ درندگان و گزندگان، و از شرّ دست يازيدن به سراسر حرام ها. خود را از هر شرّى، در پناه خدا در مى آورم»، خداوند او را مى آمرزد و توبه اش را مى پذيرد، و نگرانى هايش را مى زدايد، و از بدى دورش مى دارد و از گزند، مصونش مى دارد.
۱.
في كتاب من لا يحضره الفقيه: «أعوذ باللّه ممّا عاذت منه ملائكة اللّه».
۲.
الكافي: ج 2 ص 541 ح 4