در سجده

الأمالى، صدوقـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: امير مؤمنان، در سجده اش مى گفت: «آقاى من! با تو آهسته سخن مى گويم، آن گونه كه بنده خوار با خواجه اش مى گويد. از تو تقاضا مى كنم، همچون تقاضاى كسى كه مى داند تو عطا مى كنى و از آنچه نزد توست، هيچ كاسته نمى شود. از تو آمرزش مى خواهم، همچون آمرزش خواهىِ كسى كه مى داند گناهان را فقط تو مى آمرزى و بس. بر تو توكّل مى كنم، همچون توكّل كردن كسى كه مى داند تو بر هر چيزى توانايى».