حدیث دربارهتسبيحگويى فرشتگان
الإمام عليّ عليه السلامـ في خُطبَةٍ يَذكُرُ فيها خَلقَ المَلائِكَةِ ـ: ثُمَّ فَتَقَ ما بَينَ السَّماواتِ العُلى، فَمَلَأَهُنَّ أطوارا مِن مَلائِكَتِهِ، مِنهُم سُجودٌ لا يَركَعونَ، ورُكوعٌ لا يَنتَصِبونَ، وصافّونَ لا يَتَزايَلونَ، ومُسَبِّحونَ لا يَسأَمونَ. ۱
امام على عليه السلامـ در سخنرانى اى كه در آن از آفرينش فرشتگان ياد مى كند ـ: سپس ميان آسمان هاى بلند، فاصله انداخت و آن فاصله ها را از فرشتگانِ گونه گون، آكَنْده ساخت: گروهى همواره در سجده اند و ركوع نمى كنند، گروهى پيوسته در ركوع اند و راست نمى شوند، گروهى همواره صف كشيده اند و از جاى خود، تكان نمى خورند، و گروهى پيوسته تسبيح مى گويند و خسته نمى شوند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 1، بحار الأنوار: ج 57 ص 177 ح 136.